• Przegląd Telekomunikacyjny

    Obejmuje zagadnienia naukowo-techniczne i techniczne dotyczące: elektroniki, teletransmisji, komutacji, radiokomunikacji, radiofonii i telewizji, technik multimedialnych, miernictwa.

2018-11

zeszyt-5686-przeglad-telekomunikacyjny-2018-11.html

 
W numerze m.in.:
Sieci radiowe następnych generacji i nowe technologie dla przyszłych systemów komunikacyjnych DOI:10.15199/59.2018.11.1
(Józef MODELSKI)

Ostatnie lata z pewnością przejdą do historii jako okres rewolucji cyfrowej i łączności bezprzewodowej, głównie w wyniku spektakularnego rozwoju systemów telefonii komórkowej, telewizji cyfrowej oraz bezprzewodowych sieci transmisji danych. Systemy komunikacji bezprzewodowej stają się główną dźwignią wzrostu i rozwoju w sektorze telekomunikacyjnym. Techniki radiowe umożliwiają budowę sieci, zastępujących przewodowe połączenia między różnymi urządzeniami, również w zakresie sprzętu powszechnego użytku i ułatwiają bezpośrednią komunikację chociażby między takimi urządzeniami, jak komputery przenośne, stacje robocze, akcesoria komputerowe, telefony czy sprzęt RTV. Wielousługowe sieci radiowe mają szansę stać się punktem węzłowym w drodze do tworzenia globalnego społeczeństwa informacyjnego. W nowoczesnych sieciach telekomunikacyjnych współgrają ze sobą techniki przewodowe, jak i bezprzewodowe, tworząc zintegrowane, elastyczne systemy dostępowe umożliwiające tworzenie sieci konwergentnych. Współczesne systemy multimedialne wkraczają w coraz większym stopniu we wszystkie dziedziny życia. Wraz z rozwojem nowoczesnych technik komputerowych i telekomunikacyjnych znacznie ułatwione staje się dostarczanie użytkownikom różnego typu danych multimedialnych, w tym także zapewnienie transmisji sygnału wizyjnego. Dla abonentów korzystających z wielu istniejących na rynku systemów i sieci dostępowych ważne jest nie tylko uzyskanie dostępu do Internetu i zasobów sieciowych (jak to było jeszcze kilka lat temu), ale także zapewnienie możliwości korzystania z coraz szerszego zakresu usług, w szczególności multimedialnych. Na rynku pojawiają się coraz lepiej wyposażone telefony, stające się powoli małymi terminalami abonenckimi, integrującymi różnego typu usługi telekomunikacyjne, transmisji danych i wreszcie szeroko rozumianej rozrywki. Dzięki temu TELE-RADIO-ELEKTRONIKA-INFORMATYKA ROK ZAŁOŻENIA 1928  ROCZNIK XCI  ISSN 1230-3496 ... więcej»

Komunikacja M2M i kooperacyjny inteligentny system transportowy DOI:10.15199/59.2018.11.4
(Małgorzata Gajewska, Sławomir Gajewski)

Obecnie znajdujemy się na przedprożu wdrażania systemów radiokomunikacyjnych 5G. W związku z tym otwierają się nowe możliwości, wyzwania, ale również zagrożenia. Perspektywa rozwoju sieci z komunikacją typu M2M (Machine to Machine), dzięki którym jest możliwa automatyczna wymiana informacji pomiędzy różnymi urządzeniami, często bez udziału człowieka, w połączeniu z nowymi funkcjami, które zapewni sieć 5G, może przyczynić się do zwiększenia naszego bezpieczeństwa, ale jednocześnie budzić niepokój [1, 2, 3]. Najbliższa przyszłość to czas, w którym transmisja danych będzie się odbywała w zasadniczej części nie tylko bez naszego udziału, ale niejednokrotnie również poza naszą świadomością. Urządzenia, które znajdują się w naszym najbliższym otoczeniu, będą pełniły funkcję bloków nadawczo- -odbiorczych, a my staniemy się częścią składową rozmaitych systemów. Jednocześnie otwierają się nowe możliwości, które będą chroniły nasze życie i zdrowie. Jednym z takich rozwiązań jest system kooperacyjnego inteligentnego systemu transportowego C-ITS (Cooperative Intelligent Transport Systems) [4], który będzie wdrażany na obszarze Europy. W marcu 2018 roku Parlament Europejski przyjął rezolucję [5] w tej sprawie. System ten to nic innego jak praktyczna realizacja komunikacji typu V2X (Vehicle to Everything), dzięki której będzie możliwa wymiana danych w czasie rzeczywistym pomiędzy pojazdami oraz pojazdami i różnymi elementami infrastruktury drogowej [6, 7, 8, 9]. Ma to doprowadzić do zwiększenia bezpieczeństwa w ruchu drogowym, a w szczególności zmniejszyć liczbę śmiertelnych ofiar wypadków. Opublikowanie tej rezolucji [5] to efekt wieloletnich prac komisji [4]. Przygotowywały one zalecenia dla takiego systemu, m.in. dla Parlamentu Europejskiego, na podstawie wyników różnorodnych prac badawczo-rozwojowych, co stanowi olbrzymi krok naprzód. Proponowane rozwiązania C-ITS przewidują wykorzystanie w przyszłości systemów 5G, które jeszcze efekty... więcej»

Laureaci Konkursu im. Stanisława Staszica na najlepsze produkty innowacyjne "LAUR INNOWACYJNOŚCI 2018" VIII edycja
Celem Konkursu im. Stanisława Staszica, ogłoszonego pod nazwą "Laur innowacyjności", jest promocja innowacyjnych produktów, technologii i usług, a także innych rozwiązań mających innowacyjny charakter. Konkurs zorganizowano w przekonaniu, że kluczem do rozwoju polskiej gospodarki jest rozwój innowacyjności, promowanie produktów innowacyjnych i ich twórców oraz pomoc w przyspieszeniu aplikacji innowacyjnych rozwiązań, tak potrzebnych naszemu krajowi. W Konkursie mogą uczestniczyć polskie i zarejestrowane w Polsce podmioty oraz osoby fizyczne z Polski i z krajów, w których działają polonijne stowarzyszenia naukowo-techniczne. Dopuszczono także uczestnictwo w nim podmiotów zagranicznych, kt... więcej»

Tworzenie bazy wiedzy w formule cyklicznej inwentaryzacji zasobów DOI:10.15199/59.2018.11.5
(Wojciech MICHALSKI)

Systemy informacyjne, które powstały jako produkty projektu System Informacyjny o Infrastrukturze Szerokopasmowej i portal Polska Szerokopasmowa (SIPS) nie są szerzej znane, chociaż odegrały ważną rolę w procesie monitorowania realizacji projektów budowy sieci szerokopasmowych w Polsce w latach 2009 - 2016. Dobrze znają je przedstawiciele centralnej administracji państwowej, sprawujący kontrolę nad przebiegiem realizacji projektów współfinansowanych ze środków publicznych oraz podmioty przekazujące dane inwentaryzacyjne dotyczące inwestycji infrastrukturalnych prowadzonych w telekomunikacji (przedsiębiorcy telekomunikacyjni i jednostki samorządu terytorialnego). Chociaż były budowane w poprzedniej perspektywie finansowej jako wsparcie techniczne dla instytucji rządowych odpowiedzialnych za wydatkowanie środków publicznych w programie POIG i w regionalnych programach operacyjnych (RPO), są nadal użyteczne jako narzędzia służące do monitorowania istniejących zasobów infrastrukturalnych oraz wspierające proces decyzyjny dotyczący ich dalszego rozwoju. Projekt SIPS był realizowany w 7. osi POIG w ramach partnerstwa utworzonego przez Instytut Łączności - Państwowy Instytut Badawczy, Urząd Komunikacji Elektronicznej oraz Ministerstwo Infrastruktury i zaowocował utworzeniem infrastruktury teleinformatycznej o zasięgu ogólnokrajowym. Powstała infrastruktura tworzy zaplecze dla elektronicznych usług publicznych świadczonych dla obywateli oraz przedsiębiorców i wspiera administrację rządową w zarządzaniu projektami budowy sieci szerokopasmowych na obszarach wymagających interwencji państwa. Infrastruktura SIPS wspomaga także przedsiębiorców telekomunikacyjnych, szczególnie z sektora MŚP, w projektowaniu i budowie optymalnych rozwiązań dla sieci dostępowych, systemów transmisyjnych i w tworzeniu właściwych e-usług. Projekt SIPS dodatkowo przyczynia się do promocji usług społeczeń- stwa informacyjnego wśród obywateli na obszarach zagrożo... więcej»

Uroczysty koncert ku czci Marszałka Józefa Piłsudskiego i Jego żołnierzy (Janusz M. Kowalski)
Wprzygotowanym przez środowiska techniczne sfederowane w NOT bogatym programie obchodów 100-lecia odzyskania przez Polskę Niepodległości, dominuje przypomnienie i duma z wkładu polskich inżynierów i techników w budowę polskiej państwowości. Takie dokonania jak budowa Centralnego Okręgu Przemysłowego, portu i miasta Gdyni, magistrali węglowej, przemysłu chemicznego i lotniczego do dziś budzą podziw. Postacie wybitnych inżynierów, a zarazem działaczy państwowych, aby wymienić tylko Gabriela Narutowicza, Ignacego Mościckiego, Eugeniusza Kwiatkowskiego czy Tadeusza Wendę, zapisały się złotymi zgłoskami w najnowszej historii naszej Ojczyzny. Ale nie samym życiem zawodowym inżynierowie żyją ... więcej»

2018-10

zeszyt-5647-przeglad-telekomunikacyjny-2018-10.html

 
W numerze m.in.:
Porównanie wybranych funkcji standardów LTE /LTE -A i TETRA w obszarach dostępu do sieci, priorytetyzacji i wywłaszczania pod względem odporności usług na przeciążenia sieci DOI:10.15199/59.2018.10.2
(Tomasz WOJTOWICZ)

1. Introduction Wireless mission-critical communication standards have significantly evolved over the last 20 years. Rooted in legacy, analogue and conventional systems, based on years of use and experience, two dominating narrow-band mission-critical standards have emerged, Tetra and P25 (Project 25), which are trunking and digital, with most implementations being IP based. Over the time, based on end-user inputs, many mechanisms were introduced in the area of access control (including radio link access), prioritisation, quality of service and preemption, which proven to be critical in congested network scenarios. In such systems, an emergency call must always go through, no matter how loaded is the network, but on the other hand, it should also be capable to effectively serve hundreds or even thousands of first responders operating in a relatively small (few cells) geographical area. As there is a common agreement across standard organisations, user community, governments and regulators [18, 5, 4, 3], that the next generation of these networks will be LTE based, it is valuable to assess how capable is this 4G standard comparing to the narrow-band LMR ones. This paper is structured as follows. - In Section 2 we outline the most significant differences between LMR systems, which were often owned and operated by the Public Safety Agency (PSA ) and LTE based solutions that may be private, but may also be on top of the commercial carrier network, or allow a roaming into such a network. We also provide a short overview of where the congestion may occur in LTE networks. - In Section 3 we shortly describe a selection of typical incident types (scenarios), from the perspective of first responder communication needs that may often lead to network congestion. From these scenarios, we derive a set of features that would be required by PPDR users to deal with congestion. - In Section 4 network access control mechanisms are covered for ... więcej»

Cyberbezpieczeństwo - problem globalny DOI:10.15199/59.2018.10.3
(Andrzej ZIELIŃSKI)

Pojęcie i obszar cyberbezpieczeństwa najogólniej zdefiniowano w Wikipedii [1]: Cyberbezpieczeństwo, bezpieczeństwo komputerowe lub bezpieczeństwo IT to ochrona systemów komputerowych przed kradzieżą i uszkodzeniem ich sprzętu, oprogramowania lub informacji, a także przed zakłóceniem lub błędnym kierowaniem świadczonych przez nie usług. Cyberbezpieczeństwo obejmuje kontrolowanie fizycznego dostępu do sprzętu, a także ochronę przed szkodami, które mogą pochodzić z dostępu do sieci, wprowadzania danych i kodu. Ze względu na globalny charakter Internetu oraz coraz większe jego znaczenie gospodarcze, społeczne i polityczne, zapewnienie bezpiecznego użytkowania sieci internetu stało się strategicznym problemem dla wszystkich współczesnych społeczeństw i jest centralnym problemem szeroko określonego, jak podano, cyberbezpieczeństwa. Niestety, zachowanie należytego bezpieczeństwa w Internecie wiąże się z koniecznością walki z nasilającą się przestępczością, która polega zasadniczo na rozpowszechnianiu się złośliwego, szkodliwego oprogramowania, tzw. malware (określenie zbudowane z połączenia słów malicious software). Przeciwdziałanie malware ma rozmaite oblicza, począwszy od walki z wieloma wirusami komputerowymi, które były pierwszym objawem naruszania bezpieczeństwa w sieci, aż po realizację współczesnych wyzwań związanych z poważnymi zagrożeniami ekonomicznymi i przestępstwami gospodarczymi. Do takich należą włamania bankowe i/lub wręcz rujnowanie gospodarek firm, a także naruszanie tajemnic państwowych (włącznie ze szpiegostwem), a ostatnio - jak się okazało - wpływanie na procesy polityczne (wybory i inne ważne decyzje) o wielkim znaczeniu państwowym, a jedną z metod w tym względzie stało się szerokie produkowanie i rozpowszechnianie tzw. fake newsów. Zjawisko fake newsów, polegające na produkowaniu i rozpowszechnianiu w Internecie nieprawdziwych lub wręcz kłamliwych i szkalujących informacji, wykracza poza ramy definicji cybe... więcej»

Techniki mobilne w telekomunikacji Stan rozwoju i perspektywy DOI:10.15199/59.2018.10.1
(Remigiusz PROKOPIAK)

W Ericsson Mobility Report z czerwca 2018 r. [2] podaje się prognozę wzrostu mobilnego ruchu danych na corocznym poziome 39%. Dla operatorów borykających się z problemem coraz większego zapotrzebowania na pojemność sieci, jedynym pocieszeniem może być przewidywana, malejąca tendencja rocznych przyrostów ruchu danych. Na przykład w latach 2015 i 2016 w Ericsson Mobility Report przywidywano coroczne wzrosty tego ruchu na poziomie 45% lub 40% odpowiednio w latach: 2015-2021 i 2016-2022. Nasuwa się pytanie, czy na poczynania operatorów telekomunikacyjnych będą wpływały tylko wymagania dotyczące wzrostu pojemności. Okazuje się, że nie tylko. Usługi telekomunikacji ruchomej powinny być także szybsze (mniejsze opóźnienia, większe gwarantowane i maksymalne przepływności), powinny obsługiwać duże liczby urządzeń przypadających na km2, zapewniać duże prędkości poruszania się urządzeń końcowych, zapewniać bezpieczeństwo oraz być niezawodne. Poza tym rozwiązania techniczne powinny być tanie. W celu wprowadzenia tak wielu, często przeciwstawnych, wymagań, ciała standaryzacyjne zarysowują obszary zastosowań (use cases) oraz rozwiązania techniczne, które powinny realizować potrzeby danego obszaru zastosowań. Artykuł poniższy jest próbą krótkiego podsumowania aktualnego status quo. W pierwszej części przedstawiono punkty widzenia różnych interesariuszy mobilnego rynku telekomunikacyjnego (operator, klient, ciało standaryzacyjne) na kierunki rozwoju technik mobilnych, w drugiej części opisano niektóre rozwiązania techniczne wspierające potrzeby wymienione w części pierwszej. Punkty widzenia interesariuszy na rozwój radiokomunikacyjnych technik mobilnych Perspektywa Klienta Rynku Telekomunikacyjnego Każdy operator telekomunikacyjny chce wiedzieć, co jest ważne dla jego klienta. Niestety, zazwyczaj taka informacja, jako kluczowa dla podejmowania decyzji biznesowych, rzadko objęta TELE-RADIO-ELEKTRONIKA -INFORMATYK A ROK ZAŁOŻENIA 1928 &#6154... więcej»

2018-8-9

zeszyt-5602-przeglad-telekomunikacyjny-2018-8-9.html

 
W numerze m.in.:
POMIAR MAKSYMALEGO POZIOMU HARMONICZNYCH DLA TERMINALI SATELITARNYCH VSAT DOI:10.15199/59.2018.8-9.31
(Rafał Przesmycki, Marian Wnuk)

1. WSTĘP Stacje VSAT (ang. Very Small Aperture Terminals) są małymi, tanimi naziemnymi stacjami satelitarnymi, które wyposażone są w niewielkie anteny (typowo od 1 m do 2 m), nadajniki RF małej mocy (typowo od 0,5 W do 2 W) oraz w modemy i przetworniki sygnałów, tworzące zwartą konstrukcję. Stacje mogą być bardzo łatwo instalowane na dachu, na ścianie lub na parkingu samochodowym przed biurowcem użytkownika, w którym są umieszczane urządzenia końcowe. Stacje mogą być wykorzystywane w sposób bardzo wygodny i ekonomiczny w celu połączenia urządzeń końcowych użytkowników z głównym komputerem, umieszczonym w odległym centrum przetwarzania danych. Stacje VSAT są zwykle wykorzystywane do przekazywania danych cyfrowych. Jednakże jest możliwe użycie ich do transmisji sygnałów dźwięku i/lub obrazu, wyposażając je w odpowiednie kodery/dekodery dźwięku/obrazu lub odbiorniki TV. W celu demodulacji analogowych sygnałów FM TV. Rys. 1. Sieć VSAT o konfiguracji gwiaździstej Stacje VSAT często pracują w sieci gwiaździstej, jak przedstawiono na rys. 1. Stacje VSAT komunikują się z dużą stacją naziemną, zwaną stacją centralną. W tym przypadku rodzaj modulacji, przepływność transmisyjna, kodowanie i metody dostępu dla kanału wychodzącego (od stacji centralnej do stacji VSAT) oraz dla kanału przychodzącego (od stacji VSAT do stacji centralnej) są zwykle zróżnicowane, w celu efektywnego wykorzystania kanału satelitarnego, przy zastosowaniu metod zwielokrotnionego dostępu. W tego typu sieciach VSAT dane użytkownika są zwykle przetwarzane przez stacje VSAT i stację centralną, tak aby efektywnie wspomagać różnorodne protokoły sieci komputerowej. Rys. 2. Sieć VSAT o konfiguracji punkt - punkt Są także używane połączenia punkt - punkt między stacjami VSAT, jak pokazano na rys. 2. W tym przypadku rodzaj modulacji oraz format nadawanych i odbieranych przez stację VSAT sygnałów jest zwykle taki sam, a dane użytkownika przechodzą zwykle przez sieć ... więcej»

ANALIZA PORÓWNAWCZA METOD PROWADZENIA POMIARÓW W SIECIACH STEROWANYCH PROGRAMOWO (SDN) DOI:10.15199/59.2018.8-9.43
(Grzegorz Skołyszewski, Artur Lasoń, Michał Rzepka, Piotr Boryło)

1. WSTĘP Wraz z rosnącą liczbą urządzeń połączonych w sieć komputerową, bardzo ważnym aspektem organizacji, administracji i zarządzania siecią teleinformatyczną stało się monitorowanie ruchu, a także zbieranie oraz analiza informacji powiązanych z jej różnymi parametrami. Monitorowanie znacznie ułatwia zarządzanie infrastrukturą oraz daje możliwość wykonania odpowiednich akcji w odpowiedzi na zaobserwowane zdarzenia. Inne przykładowe zastosowania takich narzędzi to: obserwacja stopnia użycia infrastruktury, rozliczanie użytkowników, wykrywanie anomalii, zapobieganie włamaniom, dynamiczna rekonfiguracja. Aby decyzje mogły zostać podjęte natychmiastowo, pomiary oraz analiza ruchu muszą być prowadzone w czasie rzeczywistym. Zwiększenie granularności obserwacji skutkuje jednak większym zapotrzebowaniem na zasoby obliczeniowe i sieciowe, z kolei ograniczenie tych zasobów przy zachowaniu częstotliwości zbierania metryk może mieć negatywny wpływ na dokładność obserwowanych wartości. Wdrażając takie metody, należy zachować odpowiednią równowagę pomiędzy tymi trzema czynnikami. Rozwijająca się koncepcja sieci sterowanych programowo (SDN, ang. Software Defined Networking) przyczyniła się do powstania nowych sposobów prowadzenia pomiarów, które nie mogłyby być realizowane w sieciach tradycyjnych [4]. Koncepcja SDN zakłada rozdzielenie warstwy sterującej siecią od warstwy przełączającej dane a sterownik jest przy tym instancją programistyczną. W efekcie czynności związane ze sterowaniem i zarządzaniem siecią generują mniejsze koszty operacyjne. Wynikiem pracy sterownika są wpisy umieszczane w tablicach przepływów w sterowanych przez niego węzłach sieci. Tablica przepływów to podstawowa struktura danych w urządzeniach SDN. Na podstawie wpisów w niej umieszczonych przełączniki obsługują pakiety. Rekordy w tablicy składają się z dwóch komponentów: pól związanych z przepływem oraz akcji. Pola w postaci klucz-wartość pozwalają na por... więcej»

KRYPTOANALIZIA ALGEBRAICZNA RODZINY SZYFRÓW BLOKOWYCH SPECK DOI:10.15199/59.2018.8-9.49
(Władysław Dudzic)

1. WSTĘP 1.1. Szyfr blokowy Szyfr blokowy jest rodzajem szyfrowania symetrycznego. W uproszczeniu jest to przekształcenie, które przekształca n-bitowy blok P przy wykorzystaniu mbitowego klucza K w n-bitowy szyfrogram C. Do realizacji tego przekształcenia zazwyczaj wykorzystuje się tzw. funkcję rundy wykonywaną r-krotnie. Obecnie najczęściej wykorzystywanym szyfrem blokowym jest algorytm Rijndael opracowany przez Vincent'a Rijmen'a i Joan'a Daemen'a w 1997 roku. Szyfr ten został wybrany przez NIST na standard szyfrowania AES (ang. Advanced Encryption Standard) w 2001 roku. 1.2. Kryptoanaliza algebraiczna Kryptoanaliza to dział kryptologii, zajmujący się badaniem bezpieczeństwa algorytmów kryptograficznych. Jej zadaniem jest opracowywanie metod pozwalających odzyskać klucz tajny na podstawie szyfrogramu lub tekstu jawnego i szyfrogramu. Idea kryptoanalizy algebraicznej polega na reprezentacji algorytmu kryptograficznego w postaci układu równań, w którym niewiadomymi są zmienne klucza. Rozwiązanie tego układu pozwala określić odpowiednie wartościowanie bitów klucza, a tym samym odzyskać klucz tajny wykorzystany do zaszyfrowania wiadomości. Teoretycznie do skutecznego ataku wystarczy wykorzystanie jednej pary tj. tekstu jawnego i odpowiadającego mu szyfrogramu [1]. 1.3. SAT solver Nazwą SAT solver zwyczajowo określa się oprogramowanie rozwiązujące problem spełnialności klauzul logicznych (SAT). Sprowadza się to do znalezienia takiego wartościowania zmiennych (0 lub 1), dla którego wszystkie formuły logiczne danego problemu SAT są spełnione. Problem ten jest problemem NP-zupełnym, co zostało udowodnione przez Stephana Cook’a w 1971 roku [3]. Na chwilę obecną nie ma znanego algorytmu, który skutecznie rozwiązywałby każdy problem SAT i uważa się, że taki algorytm nie istnieje. Dowód tej hipotezy nie został jednak przeprowadzony, zaś samo jego przeprowadzenie równoważne jest udowodnieniu, że P = NP. Obecnie istniej... więcej»

Rozmieszczenie obszaru zaników w jednoczęstotliwościowej sieci SFN na przykładzie sieci DAB+ DOI:10.15199/59.2018.8-9.6
(Ryszard J. ZIELIŃSKI)

O głębokości zaniku sygnału, spowodowanego wielodrogowością w modelu dwudrogowym w przypadku sieci jednoczęstotliwościowej, decydują wielkości natężenia pola elektromagnetycznego (e-m) wokół anteny odbiornika od sąsiednich nadajników DAB+. Jeżeli w danym obszarze dominują dwa sygnały pochodzące z dwóch sąsiednich nadajników, to poziomy mocy i fazy tych sygnałów decydują o poziomie zaniku. W tym przypadku znane są również ściśle miejsca geometryczne punktów, w których występują najgłębsze zaniki. W przypadku większej liczby interferujących ze sobą sygnałów o porównywalnych poziomach, pochodzących od większej liczby nadajników, miejsce geometryczne występowania największych zaników nie jest już tak dokładnie zdeterminowane. Zależy ono od liczby i położenia nadajników i musi być wyznaczane indywidualnie. W przypadku dwóch interferujących ze sobą sygnałów, pochodzących od dwóch nadajników, należy się spodziewać, że najgłębsze zaniki wystąpią w obszarze pomiędzy tymi nadajnikami, w którym poziomy sygnałów są porównywalne. Jeżeli nadajniki te mają takie same parametry emisyjne, to obszar występowania maksymalnych zaników będzie położony w przybliżeniu w połowie odległości od tych nadajników. Tego typu przypadek będzie rozważany w dalszej części artykułu. ZANIKI W SIECI SFN DAB+ Z DWOMA NADAJNIKAMI Wypad kowy rozkład nat ężenia pola elektrycznego W artykule [4] przedstawiono sposób wyznaczania miejsc występowania największych zaników. Są one spowodowane superpozycją dwóch sygnałów w fazach przesuniętych o nieparzystą wielokrotność kąta π/2, odpowiadającą różnicy długości dróg propagacji od nadajników do analizowanego punktu, równą nieparzystej wielokrotności połowy długości fali: . (1) Zostanie przedstawiony rozkład poziomu natężenia pola elektrycznego na określonych trasach, który uwzględnia interferencję fal, nie ograniczając się jedynie do miejsc występ... więcej»

O TRÓJMIANACH NIEROZKŁADALNYCH NAD GF(2) TOWARZYSZĄCYCH WIELOMIANOM POSTACI x2.3l+x3l+1 DOI:10.15199/59.2018.8-9.48
(Paweł Augustynowicz, Andrzej Paszkiewicz)

1. WSTĘP Wielomiany nierozkładalne w naturalny sposób pojawiają się przy omawianiu struktury algebraicznej ciał skończonych [5]. W teorii kodowania [3], [4], [10] stanowią one podstawowy element konstrukcji metod wykrywania błędów i ich korekcji w kanałach telekomunikacyjnych. Występują też często w kryptografii [7]. Wiele popularnych dziś i powszechnie dostępnych przez Internet usług teleinformatycznych [12], nie mogłoby być realizowanych bez wykorzystania arytmetyki modularnej opartej na wielomianach nierozkładalnych. Skala wykorzystania kryptografii i ilość świadczonych na jej bazie usług sieciowych jest tak ogromna, że oprócz oczywistego wymagania na bezpieczeństwo algorytmów kryptograficznych przywiązuje się wielką wagę do ich szybkości. Z tego powodu m.in. w rozwiązaniach kryptograficznych do realizacji arytmetyki wykorzystuje się wielomiany binarne o małej liczbie niezerowych współczynników zwane krótkimi. Najczęściej są to trójmiany a jeżeli takich nie ma wówczas stosuje się pięciomiany (odpowiednio trzy lub pięć niezerowych współczynników) albo wielomiany osadowe, w których liczba niezerowych współczynników zależy logarytmicznie od stopnia wielomianu [1]. W [8] analizowana była klasa wielomianów nierozkładalnych nad ciałem GF(2) postaci 𝑋2𝑛 + 𝑋𝑛 + 1. Jedynymi wartościami 𝑛, dla których wielomiany te są nierozkładalne nad GF(2) są liczby postaci 𝑛 = 2 ∙ 3𝑙 . Interesującym jest pytanie jakie jeszcze inne wielomiany stopnia 𝑛 = 2 ∙ 3𝑙 są nierozkładalne nad GF(2). W cytowanej pracy [8] przedstawiono pełną listę takich wielomianów dla liczb naturalnych 𝑙 ≤ 9. W niniejszym artykule uzupełniamy tę listę o wartości 10 ≤ 𝑙 ≤ 13. Poczynione obserwacje pozwalają wskazać 9 nieskończonych klas wielomianów nierozkładalnych nad GF(2), które mają stopień 𝑛 = 2 ∙ 3𝑙 . 2. PRZEPROWADZONE BADAN... więcej»

2018-7

zeszyt-5584-przeglad-telekomunikacyjny-2018-7.html

 
W numerze m.in.:
Nowe warunki świadczenia usług telekomunikacyjnych o podwyższonej opłacie (Premium Rate) DOI:10.15199/59.2018.7.1
(Stanisław PIĄTEK)

Charakterystyka usług o podwyższonej opłacie Przedsiębiorcy telekomunikacyjni - poza usługami o charakterze transmisyjnym - dostarczają również takie usługi, których podstawowym składnikiem jest dodatkowe świadczenie znacznie podnoszące ich cenę. Dostawcą dodatkowego świadczenia (np. informacyjnego, rozrywkowego, rozliczeniowego) jest z reguły odrębny podmiot współpracujący z przedsiębiorcą telekomunikacyjnym. Usługi te są określane w praktyce i w literaturze zagranicznej jako Premium Rate Services (PRS), Special Rate Services (SRS) [1], natomiast w polskim prawie jako usługi o podwyższonej opłacie lub usługi telekomunikacyjne z dodatkowym świadczeniem. Wzbudzają one zainteresowanie regulatora i ustawodawcy głównie z powodu powtarzających się naruszeń praw i interesów abonentów, korzystających z tych usług. Mimo tego, że rzeczywista skala naruszeń jest niewielka w porównaniu z wartością całego rynku wymienionych usług, to medialny oddźwięk spraw tego rodzaju wywołuje co pewien czas gwałtowną reakcję władz państwowych. Polega ona na modyfikowaniu warunków prawnych świadczenia usług. Usługi o podwyższonej opłacie są fragmentarycznie regulowane przepisami prawa Unii Europejskiej [2]. Wymagania dotyczące tych usług są głównie inicjatywą krajowego ustawodawcy. W dniu 12 grudnia 2018 r. wejdzie w życie kolejna nowelizacja ustawy Prawo telekomunikacyjne [3]. Wprowadza ona bardzo rygorystyczne warunki świadczenia omawianych usług. Dotychczasowe warunki zostały określone ustawą nowelizującą Prawo telekomunikacyjne z 16 września 2011 r. [4]. Część z nich weszła w życie w grudniu 2011 r., natomiast powinności TELE-RADIO-ELEKTRONIKA-INFORMATYKA ROK ZAŁOŻENIA 1928  ROCZNIK XCI  ISSN 1230-3496 7/2018 * Wydział Zarządzania Uniwersytetu Warszawskiego, e-mail: spiatek@wz.uw.edu.pl Stanisław PIĄTEK* Nowe warunki świadczenia usług telekomunikacyjnych o podwyższonej opłacie (Premium Rate) New conditions concerning the provi... więcej»

Neutralność sieci - szanse i bariery dla urzeczywistnienia idei wolnego Internetu DOI:10.15199/59.2018.7.6

Termin neutralność sieci wiąże się ściśle z Internetem i funkcjonuje od początku jego istnienia. W literaturze można znaleźć wiele definicji opisujących to pojęcie z różnych punktów widzenia. Istota neutralności sieci nie została bowiem dotychczas jednoznacznie zdefiniowana. Ministerstwo Cyfryzacji wskazuje, że przez neutralność sieci, utożsamianą z neutralnością Internetu, należy rozumieć jednakowe traktowanie ruchu internetowego, niezależnie od źródła jego pochodzenia, wykorzystywanej aplikacji, miejsca docelowego, stosowanego protokołu lub treści komunikacji [1]. W Raporcie [2] Organu Europejskich Regulatorów Łączności Elektronicznej BEREC (Body of European Regulators of Electronic Communications)) neutralność sieci jest definiowana jako zasada jednakowego traktowania wszystkich komunikatów przesyłanych w sieci Internet niezależnie od treści, wykorzystanej aplikacji lub usługi, urządzenia oraz adresu nadawcy i odbiorcy. Inaczej mówiąc, neutralność sieci (network neutrality) to zasada, zgodnie z którą dostawcy usług internetowych ISP (Internet Service Provider) i instytucje rządowe nie nakładają żadnych ograniczeń na dostęp do sieci dla użytkowników korzystających z Internetu. Zgodnie z tą definicją neutralność sieci oznacza, że wszyscy użytkownicy Internetu mogą uzyskać dostęp do jej zasobów na równych prawach. Przez użytkowników Internetu rozumie się użytkowników końcowych, będących konsumentami usług oraz dostawców treści i aplikacji CAP (Content and Application Provider), którzy wykorzystują tę sieć do prowadzenia działalności biznesowej, niepolegającej na świadczeniu usług telekomunikacyjnych. Chodzi o podmioty prowadzące działalność gospodarczą w Internecie, polegającą na udostępnianiu treści, usług i aplikacji za pośrednictwem swoich stron internetowych. Dzięki zasadzie neutralności każdy podmiot, bez względu na rolę, wielkość i obszar działalności, ma w Internecie równe prawa w zakresie świadczenia i korzystania z usł... więcej»

Zastosowanie filtrów cyfrowych w procesie "wybielania" szumu kolorowego DOI:10.15199/59.2018.7.3
(Andrzej JAKUBIAK)

Sygnały użyteczne, wygenerowane w urządzeniu nadawczym systemu telekomunikacyjnego, zanim dotrą do odbiornika, przebywają pewną drogę w przestrzeni nazywanej kanałem transmisyjnym lub obszarem propagacji. W tej przestrzeni pojawiają się dodatkowe sygnały, które mogą utrudnić lub nawet uniemożliwić prawidłowy odbiór informacji. Sygnały te, nazywane ogólnie zakłóceniami, mogą być pochodzenia naturalnego (szum termiczny, odbicia od powierzchni ziemi, odbicia od zjawisk atmosferycznych itp.) lub wytwarzane celowo (man-made), a dodatkowym źródłem zakłóceń mogą być same urządzenia nadawcze i odbiorcze. Zakłócenia, ze względu na mechanizm ich powstawania, mają charakter wektorów losowych modelowanych procesem stochastycznym o odpowiednich właściwościach probabilistycznych. Jednym z ważniejszych modeli probabilistycznych zakłóceń jest tzw. szum biały. Jeżeli dodatkowo wektor takiego zakłócenia zawiera znaczną liczbę elementów składowych, to na mocy centralnego twierdzenia granicznego wartości chwilowe jego amplitudy mają gaussowski rozkład prawdopodobieństwa i mamy wówczas do czynienia z szumem białym gaussowskim. Jest to model umożliwiający projektowanie optymalnych (odpornych na zakłócenia) systemów telekomunikacyjnych zarówno metodami analitycznymi, jak i symulacyjnymi, ale w większości przypadków odbiegający od rzeczywistości. Realne zakłócenia na ogół nie mają cech szumu białego (najczęściej jest to tzw. szum kolorowy), co znacznie komplikuje, a nawet uniemożliwia prowadzenie obliczeń projektowych. W takim przypadku efektywną metodą jest zastosowanie procedur "wybielających", czyli takiego przetworzenia szumu kolorowego, żeby jego właściwości były bliskie właściwościom szumu białego. Wybrane metody wybielania szumu kolorowego stanowią zasadniczy temat niniejszego artykułu. SZUM B IAŁY I SZUM KOLOROWY Szum biały jest szczególnym procesem stochastycznym, którego widmo gęstości mocy SN(w) ma pewną stałą wartość N0 w całym zakres... więcej»

Uziemianie obiektów telekomunikacyjnych DOI:10.15199/59.2018.7.4
(Karol ANISEROWICZ)

Spełnienie zasad kompatybilności elektromagnetycznej w obiektach telekomunikacyjnych jest istotne z powodu funkcji przez nie pełnionych. Jednym z ważnych aspektów kompatybilności elektromagnetycznej jest ochrona odgromowa, szczególnie wówczas, gdy obiekty zawierają konstrukcje o dużej wysokości (maszty antenowe, wieże) lub są podłączone do rozległych sieci przewodzących. Ochrona przed oddziaływaniem piorunowych impulsów elektromagnetycznych dotyczy zarówno aparatury elektronicznej, jak i bezpieczeństwa ludzi. Jednym z podstawowych środków ochrony odgromowej jest uziemianie. Mimo dość dużej liczby publikacji na ten temat, ogólny stan wiedzy o uziomach jest mały, a przeciętny elektronik często wręcz lekceważy to zagadnienie. Może to być związane m.in. z brakiem tych zagadnień w programach studiów dla inżynierów elektroników. Ponadto poziom artykułów publikowanych w pismach branżowych, prac prezentowanych na konferencjach, a szczególnie w Internecie, jest nierówny. Nierzadkie są publikacje, których autorzy opierają się bardziej na swoich wyobrażeniach niż na lekturze norm lub książek [1-12]. Niestety, jakość tłumaczenia norm pozostawia wiele do życzenia. Panuje przy tym spore zamieszanie pojęciowe, związane z kilkoma funkcjami pełnionymi przez uziomy oraz z myleniem uziemień z połączeniami wyrównawczymi (ekwipotencjalizacją). Stąd wynikła potrzeba napisania niniejszego artykułu. Uziemienia pełnią następujące główne funkcje: - ochronną, - odgromową, - roboczą. Funkcja ochronna uziemienia - jako jednego ze środków ochrony przeciwporażeniowej - polega na zapewnieniu, że różnica potencjałów pomiędzy dowolnym przewodzącym przedmiotem a powierzchnią ziemi nie przekracza wartości uznawanej za bezpieczną przy dotknięciu (napięcie dotykowe). Dotyczy ona również zapewnienia bezpiecznej wartości różnicy potencjałów między stopami (napięcie krokowe). Analogiczną funkcję pełnią połączenia wyrównawcze, jednak powierzchnią odniesienia dla ... więcej»

Media lokalne: społeczne, narodowe, obywatelskie? DOI:10.15199/59.2018.7.5
(Witold GRABOŚ)

Oligopol Na polskim rynku telewizyjnym od lat panuje oligopol. Telewizja publiczna, grupa Polsat i grupa TVN zdominowały rynek, co stwierdza KRRiT niezależnie od jej kadencji i składu osobowego. Polskie prawo medialne nie zabrania łączenia działalności nadawczej z brokerską. Największe komercyjne grupy telewizyjne mają własne domy mediowe. Dysponują także sieciami nadawczymi. To stwarza sytuację, w której mali nadawcy albo godzą się na uzależniającą współpracę, albo zmuszeni są do sprzedania programu. W polskim prawie medialnym nie ma przepisów kontrolujących kumulację kapitału medialnego, a przepisy dotyczące pozycji znaczącej nadawcy są nieefektywne. Jednym ze skutków afery Rywina była liberalizacja obrotu rynkowego koncesjonowanymi programami. Koncesja - dobro niezbywalne może zmienić właściciela za zgodą KRRiT. Krajowa Rada nie ma żadnych kompetencji kontrolno-regulacyjnych, jeśli polską stację kupuje podmiot unijny. Nawet wtedy, gdy jego właścicielem jest kapitał spoza Unii. Pomimo politycznych haseł repolonizacji mediów, obcy kapitał medialny raczej umacnia swą pozycję. Za sumę 14,6 milliarda dolarów USA Discovery Communications przejął od Scripps Networks Interactive grupę TVN. Podmiot ten kupił też od Agory większość udziałów kanału tematycznego na multipleksie ósmym. Tendencje kumulacyjne potwierdza także sprzedaż przez grupę ZPR pakietu telewizyjnych kanałów cyfrowych Polsatowi. Na rynku radiowym dominują cztery grupy: RMF, Eurozet, Time i Agora. Proces tzw. sieciowania, a de facto przejmowania małych stacji i uniformizacji programowej już się dokonał. Do rzadkości należą nadawcy, którzy ocalili własną niezależność właścicielską i programową. Zubożony obraz Mało spolaryzowany rynek medialny kreuje uproszczony i zubożony obraz rzeczywistości, wpływa na świadomość społeczną i jakość demokracji. Media korporacyjne z natury wspierają zachowawczą polityk... więcej»

2018-6

zeszyt-5532-przeglad-telekomunikacyjny-2018-6.html

 
W numerze m.in.:
MODELOWANIE I OCENA ODDZIAŁYWANIA NA CZŁOWIEKA POLA ELEKTROMAGNETYCZNEGO EMITOWANEGO PRZEZ CZYTNIKI RFID HF DOI:10.15199/59.2018.6.31
(Patryk Zradziński, Jolanta Karpowicz, Krzysztof Gryz)

1. WSTĘP Identyfikacja z wykorzystaniem fal radiowych (RFID) jest najpowszechniejszą i najszybciej rozwijającą się bezprzewodową, automatyczną lub półautomatyczną technologią identyfikacji. Urządzenia systemów RFID charakteryzuje duża różnorodność zastosowania, parametrów technicznych, wymiarów, lokalizacji względem ludzi. Technologia ta jest wykorzystywana w takich obszarach jak: kontrola czasu w sporcie, oznakowanie zwierząt, kontrola dostępu do budynków, pomieszczeń czy mebli, kontrola czasu pobytu, w systemach opłat drogowych, w zbliżeniowych kartach płatniczych i kartach komunikacji miejskiej, aż po identyfikację materiałów niebezpiecznych i lokalizację kontenerów w systemach magazynowych, lokalizację narzędzi budowlanych, lokalizację maszyn górniczych, czy lokalizację oznakowanych obiektów w systemach przeciwkradzieżowych w placówkach handlowych. Technologia RFID jest również coraz częściej wykorzystywana w placówkach bibliotecznych do usprawniania procesów wypożyczania zbiorów i ich zwrotów, zautomatyzowania procesów inwentaryzacji i odszukiwania książek na regałach, kontroli poprawności ich składowania, a także alarmowania pracowników o próbie nieuprawnionego wyniesienia książki z biblioteki. Źródłem pola elektromagnetycznego (pola-EM) emitowanego przez systemy RFID są anteny stanowiące element czytników i znaczników [1]. W Polsce użytkowane są m.in. systemy RFID wykorzystujące pole-EM o częstotliwościach z zakresu HF (ang. High Frequency: (3 - 30) MHz, typowo 13,56 MHz). Maksymalny zasięg odczytu znaczników w tym systemie wynosi 1,5 m, a w czytnikach bliskiego zasięgu kilkanaście cm [1]. Pole-EM o takich częstotliwościach zaliczane jest przez prawo pracy do zakresu wielkiej częstotliwości ((0,1 - 300) MHz, oznaczanego PWCZ). Nieliczne opublikowane wyniki badań naukowych wskazują na występowanie bezpośrednio przy antenach czytników systemów RFID (HF) o ciągłej emisji pola-EM o poziomach przekraczających limity ... więcej»

METODA IDENTYFIKOWANIA INTERFEJSÓW SPRZĘTOWYCH (SEIM) W SYSTEMACH WSPÓŁMIEJSCOWYCH DOI:10.15199/59.2018.6.65
(Marek Bugaj Marian Wnuk Rafał Przesmycki)

1. WSTĘP System współmiejscowy jest to system będący systemem kompatybilnym wewnętrznie. Systemem takim możemy nazwać zbiór źródeł sygnałów elektromagnetycznych oraz relacji między nimi i ich atrybutami. Relację między źródłami reprezentują oddziaływanie ich między sobą (oddziaływanie wewnętrzne) oraz oddziaływanie względem otoczenia (oddziaływanie zewnętrzne). . Cechą dystynktywną pracy poszczególnych interfejsów jest jego częstotliwość pracy oraz poziom emisyjności pozwalające na identyfikację danego interfejsu sprzętowego. Kolejna z takich cech jest widmo emisji promieniowanej będące odwzorowaniem emisji zaburzeń promieniowanych. Cechy te są jedynymi wspólnymi cechami dla rozpatrywanych interfejsów sprzętowych. Biorąc pod uwagę powyższe istnieje możliwość zbudowania bazy danych zawierającej cechy dystynktywne interfejsów sprzętowych, która w łatwy sposób wspomoże proces identyfikacji poszczególnych interfejsów sprzętowych urządzenia informatycznego. Realizacja problemu identyfikacji poszczególnych interfejsów sprzętowych urządzenia informatycznego przyczyni się do usprawnienia prac prowadzonych w zakresie ochrony informacji przetwarzanych w systemach informatycznych oraz realizacji zadań regulowanych Ustawą o ochronie informacji niejawnych. Dodatkowo wykorzystując wiedzę o cechach dystynktywnych poszczególnych interfejsów sprzętowych możliwe jest ograniczenie na wyznaczonych częstotliwościach emisji promieniowanej przez producentów sprzętu informatycznego już na etapie projektowania tego sprzętu poprzez dodatkowe zabezpieczenia. 2. METODY OKREŚLANIA CECH DYSTYNKTYWNYCH W niniejszym rozdziale przedstawiono i omówiono trzy opracowane metody określania cech dystynktywnych interfejsów sprzętowych w urządzeniach informatycznych. Dzięki przedstawionym metodom możliwe jest również określenie wzorcowych widm częstotliwościowych dla poszczególnych urządzeń informatycznych, które mogą służyć do analizy możliwości identyfika... więcej»

UWARUNKOWANIA PROPAGACYJNE W ULTRASZEROKOPASMOWEJ KOMUNIKACJI TYPU OFF-BODY W ŚRODOWISKU TRUDNYM DOI:10.15199/59.2018.6.28
(Krzysztof K. Cwalina, Sławomir J. Ambroziak, Piotr Rajchowski, Luis M. Correia)

1. WSTĘP Większość aktualnie projektowanych radiowych sieci WBAN (Wireless Body Area Networks) jest używana w środowiskach zamkniętych, w których propagacja fal radiowych jest utrudniona w porównaniu do środowisk otwartych, głównie przez występujący efekt propagacji wielodrogowej. W szczególności popularność zyskały sieci wykorzystujące interfejs ultraszerokopasmowy UWB (Ultra-Wide Band), który oferuje megabitowe przepływności, stosunkowo niski pobór energii i odporność na zjawisko propagacji wielodrogowej. Mając powyższe na uwadze, zdecydowano przeprowadzić badania pomiarowe w środowisku promu pasażerskiego, które jest środowiskiem trudnym pod względem propagacji fal radiowych i ze względu na swoją metalową konstrukcję nie może być traktowany jako typowe środowisko wewnątrzbudynkowe [6, 7, 10, 12]. Sieci WBAN można sklasyfikować ze względu na rodzaj łącza radiowego pomiędzy węzłami, tj. komunikację typu in-body, on-body oraz off-body. Na rys. 1 przedstawiono koncepcję sieci WBAN z zaznaczonymi typami łącza radiowego działającymi w obrębie ludzkiego ciała oraz ich przykładowymi zastosowaniami. Rys. 1. Koncepcja sieci WBAN z zaznaczonymi typami łącza radiowego [3] Komunikacja typu in-body realizowana jest pomiędzy węzłami, przy czym przynajmniej jeden z nich jest umieszczony wewnątrz ciała ludzkiego. Licznie prowadzone badania kanałów radiowych w takich sieciach uwzględniają m.in. wpływ wewnętrznej struktury ciała ludzkiego na propagację fali radiowej, czy też zjawiska wnikania fali radiowej w ludzkie ciało. Sieć WBAN typu on-body uwzględnia komunikację pomiędzy węzłami nasobnymi znajdującymi się blisko powierzchni ludzkiego ciała, przy czym węzły te znajdują się na tym samym ciele. Przeprowadzone badania skupiono jednak wokół komunikacji typu off-body, gdzie ciało ludzkie oddziałuje na jedną stronę łącza radiowego, a drugi węzeł jest umieszczony w większej odległości. Jest to jeden z rodzajów komunikacji typu out-of-b... więcej»

SZYBKA SYNTEZA WIDOKÓW WIRTUALNYCH DLA SYSTEMÓW TELEWIZJI SWOBODNEGO PUNKTU WIDZENIA DOI:10.15199/59.2018.6.41
(Adrian Dziembowski, Jakub Stankowski)

1. WSTĘP Głównym założeniem telewizji swobodnego punktu widzenia (FTV - free-viewpoint television) jest udostepnienie użytkownikowi możliwości płynnej zmiany punktu i kierunku widzenia [5], [15]. W przypadku wyboru punktu widzenia, którego położenie nie pokrywa się z położeniem którejkolwiek z kamer, konieczna jest synteza widoku wirtualnego (rys. 1). W związku z powyższym, opracowanie szybkiego i wydajnego algorytmu syntezy widoków wirtualnych jest kluczowe dla systemów telewizji swobodnego punktu widzenia. Rys. 1. Widok wirtualny względem widoków rzeczywistych 2. OPIS ALGORYTMU W celu uzyskania najwyższej możliwej jakości syntezowanych widoków wirtualnych, w zaproponowanym algorytmie użyto hybrydowej metody syntezy, łączącej zalety syntezy w przód (forward synthesis) [3] i wstecz (backward synthesis) [4], [7] Synteza wstecz pozwala na przefiltrowanie głębi widoku wirtualnego przed rzutowaniem informacji o kolorze, redukując tym samym wpływ niepoprawnie wyznaczonych, niespójnych map głębi. Wymaga ona jednak dwukrotnego rzutowania punktów - raz z widoków rzeczywistych na widok wirtualny i raz w stronę przeciwną. Synteza w przód wymaga wyłącznie jednego rzutowania każdego punktu, przez co jest operacją szybszą. W zaproponowanym hybrydowym podejściu punkty rzutowane są wyłącznie raz, a dzięki zapamiętaniu dokładnych pozycji, z których były one rzutowane możliwe jest uzyskanie podobnego efektu, jaki dałaby filtracja mapy głębi widoku wirtualnego. 2.1. Rzutowanie i łączenie głębi Każdy punkt w dowolnym widoku rzeczywistym może być reprezentowany poprzez wektor m=[x y z 1], gdzie x i y wyrażają pozycję danego punktu w widoku rzeczywistym, a z stanowi odpowiadającą mu wartość głębi. Podczas rzutowania głębi każdy punkt widoku rzeczywistego jest rzutowany do widoku wirtualnego zgodnie ze wzorem: 𝐦𝐕 = 𝐦 ⋅ 𝐏𝐕 ⋅ 𝐏𝐑 -1 , (1) gdzie mV = [xv yv zv 1] jest wektor... więcej»

OGRANICZENIA PLANOWANIA ROZLEGŁYCH SIECI JEDNOCZĘSTOTLIWOŚCIOWYCH DVB-T2 DOI:10.15199/59.2018.6.40
(Dariusz Więcek, Daniel Niewiadomski, Marcin Mora, Krzysztof Rzeźniczak, Janusz Sobolewski)

1. WSTĘP W Polsce aktualnie emisja w naziemnej telewizji cyfrowej realizowana jest w systemie DVB-T [1] w wariancie kodowania wizji H.264/MPEG-4/AVC [2]. W związku z Decyzją Parlamentu i Rady Unii Europejskiej [3, 4] w najbliższych latach nastąpi zmiana przeznaczenia pasma 700 MHz (694-790 MHz) w krajach Unii i odbędzie się przekazanie tego zakresu częstotliwości (tzw. "drugą dywidendę cyfrową") w całości na potrzeby innych systemów, głównie systemów telefonii komórkowej 4G/5G w celu rozbudowy zasięgu (w związku z fizycznymi właściwościami tego pasma - tzw. "pasmo "pokryciowe") oraz częściowo także wzrostu przepływności dostępnej w sieciach operatorów komórkowych. Oznacza to wymóg przeplanowania istniejących sieci DVB-T/T2 wynikający ze zmiany przeznaczenia pasma 700 MHz. W wielu krajach europejskich analizuje i rozważa się możliwość zmiany przeznaczenia pasma 700 MHz połączonego równocześnie ze zmianą techniki nadawczej (z DVBT/ MPEG-2/MPEG-4 na DVB-T2/HEVC [5, 6]), modyfikację infrastruktury oraz zakładanej wymianie odbiorników przez społeczeństwo. Niektóre z nich (np. Niemcy) podjęły już taką decyzję i obecnie są w fazie migracji od emisji w DVB-T/MPEG-2 do DVB-T2/HEVC. Decyzje te wynikają z jednej strony z większej efektywności wykorzystania cennego widma radiowego możliwe do uzyskania w systemie DVB-T2 w stosunku do DVB-T (w sytuacji uszczuplania dostępnych dla telewizji naziemnej zasobów widma UHF), a z drugiej z możliwości uatrakcyjnienia i rozszerzenia oferty telewizji naziemnej. Można np. uruchomić dodatkowe programy telewizyjne, programy wysokiej rozdzielczości (HD) czy nawet w niektórych przypadkach programy ultra wysokiej rozdzielczości (UHD 4k) wymagające zastosowania najnowszych technik kompresji stosowanych obecnie w telewizji (tj. HEVC/H.265 [6]) oraz dużej pojemności multipleksu DVB-T2. Korzystne wartości parametrów symboli OFDM w przypadku DVB-T2 (znacznie większe wartości odstępów ochronnych - "guard... więcej»

2018-5

zeszyt-5503-przeglad-telekomunikacyjny-2018-5.html

 
W numerze m.in.:
Sztuczna inteligencja - wyzwaniem XXI wieku DOI:10.15199/59.2018.5.1
(Andrzej M. WILK)

Sztuczna Inteligencja - cudowne dziecko czy golem XXI wieku ? Sztuczna inteligencja, znana częściej pod angielskim akronimem AI (Artificial Intelligence)1), stanowi przedmiot badań i prac prowadzonych od ponad pół wieku w stale rosnącej liczbie laboratoriów, centrów i instytutów, zarówno uczelnianych, jak i przemysłowych. Stopniowo coraz więcej rozwiązań osiąga dojrzałość techniczną i jest wdrażanych w praktyce. Jako decydujący moment dla uświadomienia problemu badawczego AI uznaje się podanie w 1950 r. przez Alana Turinga propozycji testu. Określa się w nim wymagania, umożliwiające uznanie, że maszyna "myśli", a właściwie, że w procesie komunikacji może skutecznie udawać człowieka. Samo pojęcie sztucznej inteligencji zaproponował dopiero w 1956 r. John McCarthy podczas pierwszej specjalistycznej konferencji w Dartmouth, która zainicjowała szeroko zakrojone prace poświęcone tej nowej tematyce. W pierwszej fazie fascynacji AI, już w 1959 r., w Massachusetts Institute of Technology (USA) powstało AI Laboratory, które w wyniku przekształceń połączyło się w 2003 r. z utworzonym w 1963 r. Laboratory for Computer Science, tworząc Computer - Science and Artificial Intelligence Laboratory. Z kolei na Uniwersytecie Stanford odpowiednie laboratorium - The Stanford Artificial Intelligence Laboratory (SAIL) - powstało w 1962 r. Stanowi ono obecnie znaczące centrum doskonałości w dziedzinie badań, nauczania, teorii i praktyki w zakresie sztucznej inteligencji. Oczywiście, intensywność badań prowadzonych nad AI i ich szczegółowe ukierunkowanie były zależne od możliwości dostępnej techniki komputerowej i stanu rozwoju innych dyscyplin naukowych, istotnych dla rozumienia procesów postrzegania zmysłowego, myślenia i podejmowania decyzji. W poszczególnych latach, od końca lat pięćdziesiątych XX wieku do chwili obecnej, były okresy intensywnego finansowania i dynamicznego rozwoju oraz okresy "posuchy". Lata prowadzonych szerokim frontem prac ... więcej»

Wykorzystywanie sztucznej inteligencji dla pożytku społecznego (Piotr Szymczak, Andrzej M. Wilk)
Pod koniec lutego 1865 roku, na zaproszenie cesarza Napoleona III, przybyli do Paryża reprezentanci dwudziestu państw, aby wziąć udział w pierwszej międzynarodowej konferencji telegraficznej, która rozpoczęła się 1 marca tegoż roku. Konferencja ta musiała być bardzo dobrze przygotowana, skoro już 17 maja 1865 r., w Salonie Zegarowym, jednej z najwspanialszych sal Quai d'Orsay, doszło do uroczystego podpisania międzynarodowego porozumienia o utworzeniu pierwszej na świecie, nowoczesnej organizacji międzynarodowej, która przyjęła nazwę Międzynarodowego Związku Telegraficznego. Po upływie 153 lat jego następca - Międzyn... więcej»

Głowica o napędzie pneumatycznym do zaciągania dodatkowego kabla światłowodowego - wdrożenie DOI:10.15199/59.2018.5.5
(Dariusz CIERPIŃSKI)

Pojęcie Polska Cyfrowa staje się rzeczywistością dzięki dużym inwestycjom w zakresie szerokopasmowej infrastruktury dostępowej wspieranym przez rządowy program POPC - Program Operacyjny Polska Cyfrowa. Ma on ostatecznie wymazać z mapy Polski obszary pozbawione dostępu do usług szerokopasmowych. Usługi te stają się motorem napędowym gospodarki, rozwijając ją o 1,3 procenta przypadającego na każde przyłączone kolejne 10 procent gospodarstw domowych [1]. Dostęp do usług szerokopasmowych to szansa na rozwój telepracy dla ludzi z obszarów wiejskich lub ludzi niepełnosprawnych, co pozytywnie wpływa na wyrównywanie szans społecznych. Poza rozwojem sieci dostępowych FTTH (Fiber to the Home - światłowód do domu) do bram cywilizacji zbliża się technologia 5G, która zapewni użytkownikom dostęp do usług szerokopasmowych w sposób mobilny z przepływnościami, przekraczającymi obecnie nasze możliwości wykorzystania. Zwiększenie przepływności łączy dostępowych wraz z ich wzrostem liczbowym pogłębi presję na stały dynamiczny wzrost wymagań transmisyjnych w obrębie sieci szkieletowej, która będzie musiała zapewnić klientom szerokopasmowym dostęp do źródeł danych w centrach rozsianych po całej Polsce i na całym świecie. Rozwiązanie to może pochodzić z dwóch kierunków: od inwestycji sprzętowych - instalacji urządzeń o najwyższych przepływnościach 100 lub 400 Gbit/s oraz ... więcej»

Nowe wyzwania dla zwiększenia efektywności budowy szybkich sieci łączności elektronicznej DOI:10.15199/59.2018.5.4
(Wojciech Michalski)

W Narodowym Planie Szerokopasmowym (NPS), przyjętym przez Rząd w styczniu 2014 roku, została określona strategia rozwoju dostępu do szerokopasmowego Internetu. Zgodnie z nią do końca 2020 r. każde gospodarstwo domowe w Polsce powinno mieć zapewnioną możliwość korzystania z dostępu do Internetu o przepływności co najmniej 30 Mbit/s, a przynajmniej połowa polskich gospodarstw domowych powinna korzystać z łączy o przepływności powyżej 100 Mbit/s. Osiągnięcie tych celów w ciągu najbliższych pięciu lat to absolutne minimum, bo w związku z cyfrową transformacją w dłuższej perspektywie to zdecydowanie za mało. Wyniki przeprowadzonych przez Komisję Europejską (KE) konsultacji społecznych, dotyczących potrzeb w zakresie prędkości i jakości połączeń internetowych po 2020 r. oraz środków służących do zaspakajania tych potrzeb po 2025 r., wskazują że internauci oczekują wyraźnej poprawy jakości usług łączności stacjonarnej do tego terminu. Przyszłościowe potrzeby użytkowników znalazły odzwierciedlenie w komunikacie: Łączność dla konkurencyjnego jednolitego rynku cyfrowego: w kierunku europejskiego społeczeństwa gigabitowego. KE proponuje w nim nowe cele strategiczne dotyczące rozwoju szerokopasmowego dostępu do Internetu do 2025 r. Cel pierwszy to zapewnienie gigabitowego dostępu do Internetu dla wszystkich miejsc stanowiących główną siłę napędową rozwoju społeczno- -gospodarczego, takich jak szkoły, węzły transportowe i główne miejsca świadczenia usług publicznych, a także dla przedsiębiorstw prowadzących intensywną działalność w Internecie. Cel drugi to zapewnienie niezakłóconego dostępu do sieci 5G na wszystkich obszarach miejskich i na wszystkich głównych szlakach komunikacyjnych. Cel trzeci to zapewnienie wszystkim gospodarstwom domowym w Europie, zarówno na obszarach miejskich, jak i wiejskich, dostępu do Internetu o prędkości dla łącza "w dół" co najmniej 100 Mbit/s, z możliwością zwiększenia prędkości do wartości mierzonej w gig... więcej»

Głębokie sieci neuronowe i ich zastosowania w eksploracji danych DOI:10.15199/59.2018.5.2
(Stanisław OSOWSKI)

W ostatnich latach ogromny postęp w eksploracji danych dokonał się za pośrednictwem tak zwanego głębokiego uczenia. Głębokie uczenie dotyczy wielowarstwowych sieci neuronowych, które pełnią jednocześnie funkcję generatora cech diagnostycznych dla analizowanego procesu oraz finalną funkcję klasyfikatora bądź układu regresyjnego. Uzyskuje się w ten sposób doskonałe narzędzie zastępujące człowieka przede wszystkim w trudnej dziedzinie opisu procesu za pomocą specjalizowanych deskryptorów, których stworzenie wymaga dużych zdolności eksperckich. Okazuje się przy tym, że takie podejście do bezinterwencyjnej metody generacji cech jest o wiele skuteczniejsze od stosowanych tradycyjnie metod generacji deskryptorów. Umożliwia przy tym poprawę dokładności działania systemu. Z tego powodu technologia sieci głębokich stała się ostatnio bardzo szybko jednym z najbardziej popularnych obszarów w dziedzinie nauk komputerowych. Za protoplastę tych sieci można uznać zdefiniowany na początku lat dziewięćdziesiątych wielowarstwowy neocognitron Fukushimy [1]. Prawdziwy rozwój tych sieci zawdzięcza się jednak profesorowi LeCun [2], który zdefiniował podstawową strukturę i algorytm uczący specjalizowanej sieci wielowarstwowej, zwanej Convolutional Neural Network (CNN). Obecnie CNN stanowi podstawową strukturę stosowaną na szeroką skalę w przetwarzaniu obrazów. Tymczasem powstało wiele odmian sieci, będących modyfikacją struktury podstawowej CNN (np. UNN), jak również sieci różniących się zasadniczo od CNN. Przykładem mogą być autoenkoder (AE), jako wielowarstwowe, nieliniowe uogólnienie liniowej sieci PCA [3], sieci rekurencyjne typu LSTM (Long Short- -Term Memory) [4], stanowiące skuteczne rozwiązanie problemu propagacji wstecznej w czasie lub ograniczona (wielowarstwowa) maszyna Boltzmanna RBM (Restricted Boltzmann Machine) używana w sieciach głębokiej wiarygodności DBN (Deep Belief Network) [5]. Cechą wspólną tych rozwiązań, zwłaszcza w przypadk... więcej»

2018-4

zeszyt-5485-przeglad-telekomunikacyjny-2018-4.html

 
W numerze m.in.:
Modelowanie i implementacja układu sekwencera sygnałów ładunkowych z detektora GEM dla szybkiego systemu diagnostyki gorącej plazmy tokamakowej DOI:10.15199/59.2018.4.2
(Piotr KOLASIŃSKI, Krzysztof POŹNIAK, TOMASZ CZARSKI, Maryna CHERNYSHOVA, Michał GĄSKA, Paweł LINCZUK, Grzegorz KASPROWICZ, Rafał KRAWCZYK, Andrzej WOJEŃSKI, Wojciech ZABOŁOTNY)

Rolą współczesnych systemów diagnostycznych gorącej plazmy tokamakowej jest nie tylko zapewnienie szybkiego, wydajnego monitoringu zjawisk zachodzących w plazmie (m.in. prędkości rotacji, temperatury jonowej, koncentracji domieszek itp.), ale także niskolatencyjnego procesu sterowania uwięzieniem plazmy w polu magnetycznym (tj. pracy systemu w trybie sprzężenia zwrotnego). Zadania te wymagają zastosowania szybkich detektorów, umożliwiających wykrycie promieniowania plazmy z bardzo dużą częstością oraz użycia wielokanałowych, wydajnych obliczeniowo i niskolatencyjnych elektronicznych systemów pomiarowych pracujących w trybie czasu rzeczywistego. Wymagania te wynikają z potrzeby długotrwałego oraz powtarzalnego utrzymania procesu kontrolowanej syntezy termojądrowej następującej w gorącej plazmie tokamakowej w celu pozyskania nowego, bezpiecznego i bardzo wydajnego źródła energii. Dotychczasowe rozwiązania obrazowania zanieczyszczeń w plazmie zapewniały akwizycję danych pomiarowych w trakcie procesu wytwarzania i utrzymania plazmy, natomiast udostępnienie i analiza danych odbywały się w tzw. trybie off-line, tzn. już po zakończeniu eksperymentu. W artykule, tytułem wprowadzenia, omówiono zasadę działania systemu diagnostyki zanieczyszczeń pierwszej generacji zrealizowanego dla tokamaka JET. Wykorzystanie układów FPGA (Field-Programmable Gate Array) umożliwiło implementację szybkich procesów numerycznego przetwarzania sygnałów oraz procesu histogramowania wykonywanego równolegle dla wszystkich 256 kanałów pomiarowych detektora GEM (Gas Electron Multiplier), pracujących w zakresie miękkiego promieniowania X. Dzięki temu osiągnięto rozdzielczość czasową 10 ms dla serii kilku tysięcy kolejno wykonywanych rozkładów widmowych [1]. Konieczność dalszego zwiększenia rozdzielczości czasowej obrazowania do 1 ms (lub mniejszej), wraz z realizacją analizy spektralnej w czasie rzeczywistym (w tzw. trybie on-line), leży u podstaw budowy syst... więcej»

Synteza wysokiego poziomu dla układów FPGA z wykorzystaniem metody partycjonowania grafów DOI:10.15199/59.2018.4.1
(Radosław CIESZEWSKI, Krzysztof POŹNIAK, Ryszard Romaniuk)

Synteza wysokiego poziomu HLS (High-Level Synthesis) jest nazywana także syntezą algorytmiczną lub syntezą behawioralną. To zautomatyzowany proces projektowania, interpretujący opis algorytmiczny przedstawiony w postaci języka wysokiego poziomu. Zadaniem procesu HLS jest implementacja algorytmu w zadanym sprzęcie - najczęściej w układzie FPGA (Field-Programmable Gate ArrayI) lub ASIC (Application-Specific Integrated Circuit). Synteza wysokiego poziomu stanowi przedmiot intensywnych badań od późnych lat siedemdziesiątych [1]. Pierwsze narzędzia HLS były tworzone dla wielu różnych języków umożliwiających opis algorytmiczny, jak np. Occam. Najnowsze, otwarte i komercyjne narzędzia zbudowane są na bazie języków wysokiego poziomu (High Level Description Language), takich jak ANSI C / C ++ / SystemC / System Verilog/ Java / Python [2,11-23]. Większość narzędzi analizuje kod wejściowy i konwertuje go do języka opisu sprzętu HDL (Hardware Description Language) na poziomie abstrakcji RTL (Register Transfer Level). Powszechnie używanymi językami opisu sprzętu są VHDL, Verilog i SystemVerilog. Kod wyjściowy jest następnie syntetyzowany do poziomu bramek za pomocą narzędzia do syntezy logicznej. Celem syntezy wysokiego poziomu jest umożliwienie projektantowi sprawnego zaprojektowania złożonego układu. Projektant tworzy algorytm na wysokim poziomie abstrakcji, podaje parametry wejściowe, a następnie narzędzie HLS automatycznie dokonuje implementacji. Kontrolę nad optymalizacją architektury sprzętowej zapewniają wewnętrzne algorytmy narzędzia HLS. architektura układów FPGA, która umożliwia realizację równoległych operacji logicznych i arytmetycznych, dla określonego rodzaju algorytmów umożliwia osiąganie lepszych wydajności niż w przypadku standardowych mikroprocesorów, gdzie co najwyżej kilka bloków logiczno-arytmetycznych wykonuje swoje zadania sekwencyjnie. Dlatego układy FPGA stanowią optymalne rozwiązanie dla algorytmów równoległych ... więcej»

Dziewięćdziesięciolecie Przeglądu Telekomunikacyjnego 1928 – 2018 (Krystyn PLEWKO, Bogdan ZBIERZCHOWSKI)
Zarys historii Z inicjatywy Stowarzyszenia Teletechników Polskich (STP), zaledwie dwa lata po jego powstaniu, a więc przed 90 laty, ukazał się pierwszy zeszyt miesięcznika - Przegląd Teletechniczny (marzec-kwiecień 1928 r.). Była to realizacja zapisu w statucie tego Stowarzyszenia dotycząca powołania czasopisma. Miesięcznik ten - organ STP - był wydawany przy wsparciu Ministerstwa Poczt i Telegrafów. Cztery lata później - w roku 1932 - w zeszytach Przeglądu Teletechnicznego pojawił się dodatek pt.: Wiadomości Teletechniczne, który w roku 1935 przekształcił się w samodzielny miesięcznik. W roku 1939 Stowarzyszenie Teletechników Polskich połączyło się ze Stowarzyszeniem Elektryków Polskich, a oba miesięczniki - zachowując swoją odrębność - zmieniły nazwę na Przegląd Telekomunikacyjny i Wiadomości Telekomunikacyjne. Historia tych czasopism jest spleciona z losami wielu innych o tematyce telekomunikacyjnej, radiowej lub pocztowej. Związki te zilustrowano na rys. 1. Warto zauważyć, że w wymienionym okresie oba te miesięczniki dwukrotnie łączyły się ze sobą: po raz pierwszy w roku 1959, gdy Wiadomości Telekomunikacyjne (pod nazwą Tele- -Radio) zostały włączone do Przeglądu i po raz wtóry w roku 1992, gdy Wiadomości połączyły się z Przeglądem, zachowując swoją odrębność wewnątrz wspólnego zeszytu. W tej formule czasopismo to istnieje już od 27 lat (patrz literatura). Od roku 1950 Przegląd Telekomunikacyjny wraz z Wiadomościami Telekomunikacyjnymi był wydawany przez Wydawnictwo Czasopism Technicznych NOT, a obecnie jest wydawany przez Wydawnictwo Czasopism i Książek Technicznych SIGMA-NOT Sp. z o.o. Miesięczniki te były i - po połączeniu - są do dzisiaj organem Stowarzyszenia Elektryków Polskich, prezentując na swoich łamach tematykę Sekcji Technik Informacyjnych (dawniej Telekomunikacji) i Sekcji Radiotechniki SEP. Prze- * były redaktor naczelny Przeglądu Telekomunikacyjnego oraz Wiadomości Telekomunikacyjnych, a także PTiWT ** ... więcej»

Porównanie algorytmów mnożenia funkcji boolowskich DOI:10.15199/59.2018.4.4
(Marcin Dawiec)

Wstęp Niech Vn będzie n-wymiarową przestrzenią wektorową nad ciałem dwuelementowym F2. Każdą funkcję boolowską n-zmiennych f: Vn  {0,1} można przedstawić w postaci: f(x) = S faxa = S f a1 , ..., an x1 a1 ... xn an (1) aÎVn a = (a1, ..., an)ÎVn gdzie fa = fa1 , ..., an Î{0,1}, zaś symbol sumy dotyczy dodawania modulo 2. Przedstawioną powyżej postać nazywa się algebraiczną postacią normalną funkcji f - ANF (Algebraic Normal Form). Z punktu widzenia struktury algebraicznej funkcje boolowskie tworzą pierścień z operacjami dodawania i mnożenia, które cechuje nierówna złożoność obliczeniowa. Dodawanie funkcji boolowskich jest operacją prostą, natomiast mnożenie w ogólnym przypadku operacją bardzo złożoną, która decyduje o efektywności algorytmów wykorzystujących działania arytmetyczne na funkcjach boolowskich. Funkcje boolowskie znajdują szerokie zastosowanie w inżynierii, m.in. obecnie stosowane cyfrowe układy elektroniczne realizują swoje funkcje na podstawie funkcji boolowskich. Arytmetyka funkcji boolowskich, a dokładnie jej złożoność obliczeniowa, ma istotne znaczenie w procesie projektowania układów cyfrowych, matematyce oraz w szczególności w kryptologii. Tam jest nadzwyczaj ważna, gdyż im szybsze metody mnożenia, tym większe możliwości badania własności funkcji kryptograficznych (np. algorytmów blokowych i strumieniowych). Jedną z gałęzi kryptologii, w której szczególne znaczenie ma złożoność arytmetyki funkcji boolowskich, jest kryptoanaliza algebraiczna. Przykładem, gdzie szybkie mnożenie funkcji boolowskich odgrywa ważną rolę, może być wyznaczanie baz Gröbnera z wykorzystaniem algorytmu Buchbergera [1, 2] oraz algorytmów F4 i F5 [3, 4], gdzie występuje mnożenie wielomianów boolowskich w postaci ANF. Istotnym zastosowaniem mnożenia funkcji boolowskich jest znajdowanie ich odporności algebraicznej, która z kolei jest ważna dla bezpieczeństwa szyfrów blokowych i strumieniowych. Zgodnie z definicją, odporno... więcej»

XXIV PLEBISCYT O TYTUŁ ZŁOTEGO INŻYNIERA
Dnia 28 lutego 2018 r. w Warszawskim Domu Technika NOT na uroczystej Gali ogłoszono wyniki XXIV Plebiscytu Złoty Inżynier. Diamentowym Inżynierem tegorocznej edycji plebiscytu został Antoni Greń, członek Zarządu FCA Poland, dyrektor Zakładu w Tychach. Złoty Inżynier to nagroda przyznawana wybitnym inżynierom, twórcom techniki, wynalazcom i organizatorom życia gospodarczego kraju, która popularyzuje ich osiągnięcia. Nagroda promuje dokonania polskich inżynierów i zwraca uwagę na ich rolę w budowaniu innowacyjnej i konkurencyjnej gospodarki. Tytuły przyznawane są w kategoriach: high-tech, zarządzanie, menedżer, ekologia, nauka i jakość, a także w kategorii młody inżynier. Od X edycji plebiscytu przyznawane są tytuły Honorowych Złotych Inżynierów absolwentom uczelni technicznych z dyplomem inżyniera, którzy sukces odnieśli w innych dziedzinach, takich jak kultura i sztuka, sport, działalność społeczna, charytatywna, religijna, a także gospodarcza, ale niezwiązanych z inżynierskim wykształceniem zawodowym. Organizatorem plebiscytu Złoty Inżynier jest redakcja dwutygodnika Przegląd Techniczny - gazety inżynierskiej (wydawanego od 1866 r.) oraz Federacja Stowarzyszeń Naukowo-Technicznych Naczelna Organizacja Techniczna. Patronem medi... więcej»

2018-2-3

zeszyt-5448-przeglad-telekomunikacyjny-2018-2-3.html

 
W numerze m.in.:
Potencjał wdrożeniowy systemu netBaltic - scenariusze wykorzystania i perspektywy dalszego rozwoju DOI:10.15199/59.2018.2-3.9
(Józef WOŹNIAK, Marcin WICHOROWSKI, Mariusz MISZEWSKI, Krzysztof NOWICKI, Mirosław DARECKI, Michał HOEFT, Krzysztof GIERŁOWSKI)

Stan bieżący, potrzeby i oczekiwania dotyczące e-nawigacjii systemów łączności Oczekuje się, że morskie systemy łączności, wspierając w pierwszej kolejności usługi e-nawigacji, umożliwią także transmisję głosu/wideo oraz wymianę różnorodnych informacji (przekaz e-maili, przeglądanie stron internetowych, dostęp do materiałów dydaktycznych i wiele innych) za pośrednictwem globalnej infrastruktury informacyjnej [1]. Jak wskazano w [2], około 80% światowego handlu jest transportowane przez jednostki morskie, co podkreśla znaczenie komunikacji morskiej dla rozwoju gospodarczego. Ponadto wiele innych działań morskich, w tym np. rybołówstwo, eksploatacja morza, liczne badania stanu i zasobów morskich czy turystyka, zwiększają znaczenie systemów łączności morskiej i konieczność oferowania komunikacji szerokopasmowej. Analiza wymaganych przez IMO (International Maritime Organization) systemów i usług pokazuje jednak, że obecne podejście do systemów łączności na morzu koncentruje się (prawie wyłącznie) na dostarczaniu zestawu usług krytycznych związanych z bezpieczeństwem, zaprojektowanych i znormalizowanych tak, by były niezawodnie realizowane z użyciem kanałów danych o niskiej czy wręcz bardzo niskiej przepustowości [3]. Usługi dodatkowe, takie jak pobieranie cyfrowych map nawigacyjnych, częsta aktualizacja map pogodowych [4], automatyczna optymalizacja trasy lub różne zdalne usługi monitorowania i utrzymania, nie wspominając już o dostępie do Internetu w celu poprawy komfortu pracy załogi i podróży pasażerów, wymagają znacznie bardziej wydajnych systemów komunikacyjnych. Analiza stanu aktualnego wskazuje na brak w tym zakresie kompleksowych i niezawodnych rozwiązań umożliwiających realizację nowych zadań. W 2005 roku IMO opublikowała koncepcję znaną jako e-nawigacja [1,5]. Koncepcja ta harmonizuje gromadzenie, integrację, wymianę, prezentację i analizę informacji morskich na pokładzie i na lądzie drogą elektroniczną w celu poprawy ... więcej»

Heterogeniczne środowisko testowe na potrzeby weryfikacji mechanizmów systemu netBaltic DOI:10.15199/59.2018.2-3.8
(Michał HOEFT, Krzysztof GIERŁOWSKI)

Jednym z głównych założeń projektu netBaltic [1] było opracowanie mechanizmów umożliwiających realizację komunikacji szerokopasmowej z wykorzystaniem mechanizmów samoorganizacji sieci w środowisku heterogenicznym. Pierwsze etapy realizacji projektu, w których sprawdzano zasadność wprowadzania proponowanych rozwiązań, zakładały wykorzystanie w pełni kontrolowanych środowisk symulacyjnych, wirtualnych oraz laboratoryjnych [2]. Podnosząc poziom gotowości technologicznej, w ostatnich etapach projektu netBaltic wprowadzono weryfikację w środowisku zbliżonym do rzeczywistego. Weryfikacja obejmowała testy poprawności funkcjonowania poszczególnych komponentów, prawidłowości ich integracji oraz wzajemnego oddziaływania w systemie złożonym ze stacji bazowych różnych technik transmisji rozlokowanych na lądzie i testowych węzłów systemu umieszczonych na jednostkach pływających. Wiele przeprowadzonych testów dotyczyło obszaru Bałtyku Południowego, w szczególności Zatoki Gdańskiej i Zatoki Puckiej. W trakcie testów opracowano i zaimplementowano testowe węzły systemu netBaltic, zainstalowane następnie na jednostce badawczej Instytutu Oceanologii PAN s/y Oceania [3] wraz z łodziami RIB znajdującymi się na jej pokładzie oraz na łodzi motorowej Sonda II. Sieć nabrze żna Istotnym elementem infrastruktury testowej wykorzystywanej w procesie weryfikacji mechanizmów opracowanych w projekcie netBaltic była infrastruktura nabrzeżna, obejmująca stacje bazowe i punkty dostępowe różnych technik transmisji. W szczególności zaadaptowano następujące rozwiązania: - system D-STAR ze stacją bazową umieszczoną na dachu budynku WETI Politechniki Gdańskiej, jako przykład wąskopasmowego systemu dalekozasięgowego, pracującego w paśmie 1.2 GHz; - szerokopasmowy system WiMAX ze stacją bazową umieszczoną na dachu budynku WETI Politechniki Gdańskiej, wdrożony jako część instalacji testowej projektu Wireless City Gdańsk; - infrastrukturę LTE publicznego operatora tele... więcej»

Mechanizmy obsługi mobilności węzłów systemu netBaltic wykorzystujące heterogeniczne systemy transmisji bezprzewodowej DOI:10.15199/59.2018.2-3.3
(Michał HOEFT, Józef WOŹNIAK)

Pojawiające się nowe usługi przeznaczone do zastosowań morskich pociągają za sobą potrzebę zapewnienia efektywnej transmisji danych pomiędzy statkami oraz infrastrukturą znajdującą się na lądzie [1]. Zadanie zaprojektowania szerokopasmowej sieci, zapewniającej łączność na potrzeby usług e-nawigacji oraz weryfikacji jego funkcjonowania w środowisku testowym, podjęto w projekcie netBaltic [2,3], w którym to mechanizmy obsługujące łączność ląd- -statek zostały wykorzystane w strefie A systemu [4]. Prezentowane w artykule prace stanowią element projektu i pokazują praktyczny sposób wykorzystania mechanizmów zarządzania mobilnością, realizowanych w warstwie sieciowej do zapewnienia integracji szerokiego zasobu heterogenicznych systemów łączności, przy minimalnych wymaganiach narzuconych na wykorzystywane systemy. Wybierając pojedynczą technikę transmisji bezprzewodowej, staje się przed trudnym zadaniem, zmuszającym do kompromisów pomiędzy spodziewaną pojemnością systemu, maksymalnym zasięgiem komunikacji czy szacowaną przepustowością łączy - zatem różnymi parametrami i funkcjonalnościami zapewnianymi przez rozważane systemy. Wybór nie jest prosty, a wymienione ograniczenia z czasem pojawiają się nawet w systemach radiowych projektowanych od podstaw. Ciekawym sposobem rozwiązania przedstawionego dylematu wyboru jest próba, udanie podjęta w projekcie Internet na Bałtyku (netBaltic), wykorzystania i powiązania różnorodnych, heterogenicznych systemów transmisji bezprzewodowej w jeden system integrujący te techniki transmisji w ramach pojedynczej sieci teleinformatycznej, tj. systemu netBaltic. Warto podkreślić, że tak zdefiniowana heterogeniczność jest pojęciem zdecydowanie szerszym niż pojęcie niejednorodności odnoszące się jedynie do rozmiaru czy pojemności stacji bazowych, często występujące w niektórych pracach dotyczących heterogenicznych systemów sieci komórkowych [5]. Tym samym w przedstawionym rozwiązaniu problem obsługi mobil... więcej»

Optymalizacja trasy żeglugi na potrzeby e-nawigacji w systemie netBaltic DOI:10.15199/59.2018.2-3.7
(Wojciech TYCHOLIZ, Jaromir JAKACKI, Mirosław DARECKI)

Jednym z najistotniejszych niezależnych czynników wpływających na bezpieczeństwo i efektywność żeglugi są warunki hydrometeorologiczne na trasie przejścia. Kapitanowie i nawigatorzy na statkach, polegając na swoim doświadczeniu oraz analizując dostępne prognozy, dokonują wyboru optymalnej - ich zdaniem - trasy przejścia. W niektórych przypadkach załoga korzysta z usług zewnętrznych, wyspecjalizowanych podmiotów, których przedmiotem działalności jest tzw. ruting pogodowy, czyli wyszukiwanie i proponowanie optymalnej - przy zadanych parametrach - trasy żeglugi. W innych przypadkach kapitan lub oficer korzysta także z dedykowanych narzędzi informatycznych, które - przy wykorzystaniu specjalistycznych algorytmów - generują optymalną trasę przejścia dla danej jednostki. Pierwsze autorskie algorytmy optymalizacji trasy żeglugi zstały zaproponowane pod koniec lat pięćdziesiątych poprzedniego stulecia. Jednokryteriowa metoda izochromatyczna została wprowadzona do dyskursu w 1957 roku przez Jamesa [6]. Kolejne rozwinięcia tej relatywnie prostej i jednocześnie popularnej oraz łatwej w implementacji metody zaproponowane zostały m.in. przez Spaansa [13], Hagiwarę [2] oraz Wiśniewskiego [16]. Inne podejście do problemu optymalizacji trasy zostało podane przez Mannariego [10], który w procesie optymalizacji wykorzystał algorytmy Dijkstra. Z kolei Chen [1] zaproponował stosowanie trójwymiarowej metody (3D) dynamicznej optymalizacji. Wszystkie wspomniane metody są zaliczane do grupy metod jednokryteriowych, co oznacza, że optymalizacji może podlegać jednocześnie tylko jeden parametr (np. czas przejścia). Wśród metod wielokryterialnych (tj. metod wyznaczających trasę optymalną na podstawie wielu kryteriów jednocześnie), zaproponowanych dotychczas przez badaczy zajmujących się tą tematyką, należy wymienić metody podane przez Hinnenthala [5], Marie and Courteille [11] oraz Szłapczyńską [14]. Wspólną cechą metod wielokryteriowych jest wykorzysta... więcej»

Zwiększanie zasięgu szerokopasmowej komunikacji morskiej z wykorzystaniem heterogenicznego systemu transmisji wieloskokowej DOI:10.15199/59.2018.2-3.4
(Krzysztof GIERŁOWSKI)

W dobie gwałtownego rozwoju zróżnicowanych usług informacyjnych, dostępnych zarówno w globalnej intersieci, jak i z użyciem dedykowanych systemów informatycznych o ograniczonym dostępie, nie dziwi fakt analogicznego rozwoju i popularyzacji przewodowych i bezprzewodowych technik komunikacyjnych umożliwiających szerokiemu gronu użytkowników uzyskanie dostępu do powyższych systemów. Na obszarach zurbanizowanych, na których użytkownik mobilny ma najczęściej możliwość skorzystania z usług wielu niezależnych systemów dostępowych wykorzystujących co najmniej kilka technik komunikacyjnych, można wręcz mówić o wszechobecności dostępu sieciowego. Nieco gorzej sytuacja przedstawia się na obszarach słabo zurbanizowanych, które często mają ograniczoną infrastrukturę telekomunikacyjną. Jednak i tam uzyskanie dostępu do sieci nie jest znaczącym problemem. Łatwość dostępu sieciowego i stosunkowo wysoka jego jakość przyczyniła się do ukształtowania przyzwyczajeń użytkowników, intensywnie korzystających dziś z różnorodnych usług IT (Information Technology). Jednocześnie wspomniana dostępność i jakość komunikacji wpłynęły na ukształtowanie specyficznych architektur i wzorców świadczenia usług - np. przeniesienie funkcjonalności do systemów chmurowych i zastosowanie podejścia XaaS (Everything as a Service). W tej sytuacji istnienie obszarów, na których dostęp do sieci nie jest możliwy lub też jakość tego rodzaju komunikacji jest bardzo ograniczona w porównaniu do nowoczesnych, bezprzewodowych systemów dostępowych, pozbawia przebywających na nich użytkowników dostępu do wielu usług, których funkcjonalność jest przez nich uznawana za nieodzowną. Ponadto, o ile powyższa sytuacja jest charakterystyczna dla określonego środowiska lub obszaru, skutkuje ona zahamowaniem rozwoju nowych usług, specyficznych dla potrzeb przebywających tam użytkowników. Kierunkirozwo ju kom unika cjiszerokopasmowe j naobszara ch morski ch Interesujące nas środowisko ak... więcej»

2018-1

zeszyt-5395-przeglad-telekomunikacyjny-2018-1.html

 
W numerze m.in.:
Od telefonizacji do cyfryzacji
W dniu 14 grudnia 2017 roku Krajowa Komisja Kwalifikacyjna Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa nadała Dariuszowi Cierpińskiemu tytuł rzeczoznawcy budowlanego w telekomunikacji przewodowej, w zakresie projektowania i kierowania robotami budowlanymi (patrz strona następna). Dariusz Cierpiński jest trzecią osobą, której nadano tak prestiżowy tytuł w budownictwie telekomunikacyjnym w okresie ostatnich trzech lat. Obecnie grono rzeczoznawców budowlanych w telekomunikacji na terenie Polski liczy jedynie 43 osoby. Rzeczoznawca budowlany jest ekspertem w zakresie prawa budowlanego oraz budownictwa. Jego rolą jest sporządzanie opinii oraz ekspertyz z zakresu budownictwa. Może sprawować funkcję biegłego sądowego, a jego opinie traktowane są jako dowody w sprawach. Na podstawie ustawy o samorzą... więcej»

Ewolucja technik dostarczania sygnału telewizyjnego na przykładzie Winogradzkiej Telewizji Kablowej DOI:10.15199/59.2018.1.2
(Borys Owczarzak, Piotr Zwierzykowski)

W sieciach telewizji kablowej od wielu lat sukcesywnie wprowadzana jest oferta usługi dostępu do Internetu. Zauważyli to również nadawcy sygnału telewizyjnego, którzy obecnie udostępniają sygnały telewizyjne także za pośrednictwem sieci teleinformatycznych. Wykorzystanie tego typu sieci do dystrybucji sygnału telewizyjnego wiąże się jednak z koniecznością zapewnienia komunikacji z nadawcami różnych programów telewizyjnych. Rozwiązanie to jest bardziej złożone od tradycyjnego podejścia, które opiera się na standardach DVB-S/S22) oraz DVB-T (Digital Video Broadcasting - Terrestrial). 2) DVB-S (Digital Video Broadcasting-Satellite) - standard cyfrowego przesyłu telewizji satelitarnej [2] 1) WTvK jest operatorem od wielu lat działającym w Poznaniu. Sieć operatora obejmuje 22 tys. mieszkańców jednej z największych dzielnic Poznania. Obecnie firma ma w swojej ofercie ponad 200 kanałów cyfrowych (zarówno SD, jak i HD). PRZEGLĄD TELEKOMUNIKACYJNY  ROCZNIK XCI  nr 1/2018 9 nowymi kanałami telewizyjnymi towarzyszy dynamiczny rozwój technologii sieci teleinformatycznych. Efektem tego jest coraz większa przepływność sieci, której towarzyszy obniżenie kosztów budowy i eksploatacji sieci teleinformatycznych. Dostrzegli to i wykorzystali operatorzy i dostawcy treści dla sieci telewizji kablowych, zapewniając odbiór strumieni telewizyjnych o wiele lepszej jakości. Na rys. 1 przedstawiono komponenty sygnału telewizyjnego kanału TVP 1 HD nadawanego przez: satelitę HotBird z transpondera numer 13, naziemny nadajnik w Śremie oraz przez IP z punktu wymiany ruchu PWR PLIX4) w Warszawie. Do oceny jakości kanału telewizyjnego najczęściej wykorzystuje się przepływność sygnału wizyjnego (komponent AVC/H.2645) Video). Komponent ten w przypadku kanału TVP 1 HD (tabela 1) dostępny po IP wynosi 9,8 Mbit/s i jest ponad trzy razy większy od sygnału przesyłanego naziemnie (3,0 Mbit/s) i prawie dwa razy większy od sygnału przesyłanego sateli... więcej»

Katedra Telekomunikacji Morskiej na Wydziale Elektrycznym Akademii Morskiej w Gdyni DOI:10.15199/59.2018.1.1
(Beata Pałczyńska, Andrzej Łuksza, Andrzej Borys)

Rys historyczny Katedra Telekomunikacji Morskiej w Akademii Morskiej w Gdyni w obecnym kształcie powstała w 2005 roku w wyniku reorganizacji Wydziału Elektrycznego. Wówczas Katedrę Radioelektroniki Morskiej podzielono na dwie nowe: Katedrę Telekomunikacji Morskiej i Katedrę Elektroniki Morskiej. Historia Katedry sięga jednak roku 1969, kiedy w strukturze Wyższej Szkoły Morskiej (WSM) w Gdyni powstał na Wydziale Elektrycznym Zespół Elektroniki, kierowany przez doc. mgr. inż. Olgierda Teisseyre’a. W 1973 roku zamiast dotychczasowych zespołów powołano instytuty, m.in. Instytut Automatyki i Radiokomunikacji Morskiej, w którym funkcję kierownika pełnił doc. dr inż. Jerzy Wieland. Od 1980 roku zaczyna funkcjonować samodzielny Instytut Radiokomunikacji Morskiej, kierowany kolejno przez doc. dr. inż. Jerzego Czajkowskiego (1980-1982) i doc. dr. inż. Macieja Walaszka (1982-1987), przemianowany cztery lata później na Instytut Radioelektroniki Morskiej. Funkcję dyrektora tego Instytutu od roku 1987 pełnił dr hab. inż. Wiesław Sieńko. W 1993 roku zamiast istniejącego instytutu powołano Katedrę Radioelektroniki Morskiej, której kolejnymi kierownikami byli doc. dr inż. Jerzy Czajkowski (1993-1997) oraz dr hab. inż. Janusz Zarębski (1997-2005) [1]. Kompetencje kadry naukowo -dydakty cznej Pierwszym kierownikiem Katedry Telekomunikacji Morskiej (KTM) został dr hab. inż. Wiesław Sieńko, profesor nadzwyczajny Akademii Morskiej w Gdyni (AMG). Prof. W. Sieńko jest absolwentem Wydziału Elektroniki Politechniki Gdańskiej (WE PG), a w latach 1967-1987 był nauczycielem akademickim WE PG. Od roku 1987 jest pracownikiem Wydziału Elektrycznego WSM w Gdyni, gdzie w latach 1993-1999 pełnił funkcję dziekana Wydziału Elektrycznego. 4 PRZEGLĄD TELEKOMUNIKACYJNY  ROCZNIK XCI  nr 1/2018 - badania nad wykorzystaniem sieci neuronowych jako narzędzi w programowaniu optymalizacyjnym oraz struktur neuroprocesorów [8, 9]. Prace naukowo-ba... więcej»

O złożoności problemu wyznaczania podstawy logarytmu dyskretnego w schemacie Diffi'ego-Hellmana DOI:10.15199/59.2018.1.3
(Andrzej Paszkiewicz)

W schemacie podziału sekretu Diffi'ego-Hellmana w grupie multiplikatywnej reszt modulo liczba pierwsza zasadniczym i najbardziej pracochłonnym problemem jest wybór generatora tej grupy. W pracy [4] szczegółowo rozpatrzono ten problem, wykonując serię rozległych eksperymentów z wykorzystaniem lokalnych sieci komputerowych oraz otwartego środowiska Internet. W krytycznej fazie eksperymentu uczestniczyło ponad 400 stacji roboczych, głównie komputerów IBM PC, będących w użytkowaniu studentów. Z przeprowadzonych badań, które zakończyły się w kwietniu 2007 roku, wynika, że generatory grup multiplikatywnych modulo liczba pierwsza (zwane też pierwiastkami pierwotnymi modulo liczba pierwsza) wyrażają się małymi liczbami naturalnymi. Na przykład liczby 2, 3 lub 5 są najmniejszymi pierwiastkami pierwotnymi w ok. 74% przypadków. Jeżeli dołączy się do tego zbioru liczbę 6, wówczas obejmie on prawie 80% wszystkich liczb pierwszych. Nie jest to jednak reguła, ponieważ zdarzają się przypadki, w których nawet dla małych liczb pierwszych (liczb, które dają się zapisać na 64 bitach) ich najmniejszy pierwiastek wydaje się znacznie odbiegać od ich statystycznego zachowania. Ponadto z badań wynika, że gęstości liczb pierwszych, dla których najmniejszy generator (najmniejszy pierwiastek pierwotny) jest równy danej liczbie naturalnej, dążą do pewnych ustalonych wartości, które można efektywnie policzyć przy założeniu prawdziwości hipotezy Riemanna o funkcji dzeta nad pewnymi ciałami Kummera. Zgodność wyników uzyskanych doświadczalnie z wynikami uzyskanymi na drodze teoretycznej jest zdumiewająca. Z badań wynika, że wielkość najmniejszego pierwiastka pierwotnego modulo liczba pierwsza jest funkcją wielomianowo zależną od logarytmu tej liczby. Warunkowe wyniki teoretyczne szacują tę złożoność jako funkcję zależną od kwadratu logarytmu naturalnego liczby pierwszej [4]. Badania numeryczne pokazują, że może to być funkcja wolniej rosnąca, niż kwad... więcej»

Dostarczanie rozwiązań chmurowych "szytych na miarę" DOI:10.15199/59.2018.1.4
(Wojciech Michalski)

Komisja Europejska dostrzega ogromny potencjał w rozwoju chmury obliczeniowej, który powinien być wykorzystany na rzecz pobudzenia wydajności gospodarek państw członkowskich UE. W przyjętej we wrześniu 2012 r. strategii [1] założono wykorzystanie chmury obliczeniowej przez przedsiębiorstwa i administrację publiczną właśnie w tym celu. Działania KE związane z wprowadzeniem w życie tej strategii zostały podane w Europejskiej Agendzie Cyfrowej. Oczekiwane korzyści wymieniono natomiast w komunikacie KE w sprawie wykorzystania potencjału chmury obliczeniowej w Europie oraz w dokumencie roboczym KE do tego komunikatu. Dla osiągnięcia celów tej strategii istotne są takie działania, jak: - uporządkowanie dużej liczby różnych norm, - opracowanie bezpiecznych i uczciwych warunków zawierania umów na usługi w chmurze, w tym umów o gwarantowanym poziomie usług, - ustanowienie modelu europejskiego partnerstwa na rzecz chmur obliczeniowych z udziałem państw członkowskich i podmiotów branżowych. Do rozwiązania kwestii wynikających z tych działań powołano grupę ekspertów. W jej skład wchodzą przedstawiciele dostawców usług przetwarzania w chmurze, konsumentów i MŚP oraz środowisk akademickich i prawniczych. Ich zadaniem jest opracowanie warunków umów, umożliwiających konsumentom oraz małym i średnim przedsiębiorstwom korzystanie z większym zaufaniem z usług świadczonych w modelu chmury obliczeniowej. Producenci, którzy podjęli wyzwanie rzucone przez Komisję Europejską, stosują zróżnicowane strategie dostarczania klientom swoich rozwiązań chmurowych. Niektórzy, tacy jak Cisco, mający w swojej ofercie pakiet firmowych urządzeń sieciowych i dedykowane oprogramowanie, kierują ofertę do klientów, któ-... więcej»

Redakcja:
ul. Ratuszowa 11, pok. 637
00-950 Warszawa
tel.: +48 22 670-08-20
faks: 22 619-86-99
e-mail: przeg.tel@sigma-not.pl, przeg.tel@interia.pl
www: http://przegladtelekomunikacyjny.pl

Czasopisma Wydawnictwa SIGMA-NOT można zaprenumerować w jednym z następujących wariantów: 

· Prenumerata roczna, półroczna i kwartalna czasopism w wersji papierowej,

· Prenumerata roczna w wersji PLUS (wersja papierowa i dostęp do Portalu Informacji Technicznej www.sigma-not.pl w ramach zaprenumerowanego tytułu),

· Prenumerata ulgowa – z rabatem wg cennika (przysługuje osobom fizycznym, należącym do stowarzyszeń naukowo-technicznych oraz studentom i uczniom szkół zawodowych),

· Prenumerata ciągła w wersji PLUS – z 10% rabatem na każdy zaprenumerowany tytuł uzyskiwanym po podpisaniu umowy z Wydawnictwem SIGMA-NOT, przedłużanej automatycznie z roku na rok aż do momentu złożenia rezygnacji,

· Prenumerata zagraniczna – wysyłka czasopisma za granicę za dopłatą 100% do ceny prenumeraty krajowej.

 

Cennik prenumeraty 30 tytułów Wydawnictwa SIGMA-NOT (2015 rok)

 

Prenumeratę można zamówić bezpośrednio w Zakładzie Kolportażu Wydawnictwa SIGMA-NOT:

telefonicznie: (22) 840 30 86 lub 840 35 89 lub faksem: (22) 891 13 74, 840 35 89, 840 59 49

mailem: prenumerata@sigma-not.pl lub na stronie: www.sigma-not.pl

listownie: Zakład Kolportażu Wydawnictwa SIGMA-NOT Sp. z o.o., ul. Ku Wiśle 7, 00-707 Warszawa

oraz dokonując wpłaty na konto Wydawnictwa SIGMA-NOT Sp. z o.o.:
ul. Ratuszowa 11, 00-950 Warszawa, skr. poczt. 1004,
nr konta 24 1020 1026 0000 1002 0250 0577

 

Ogólne warunki prenumeraty czasopism fachowych Wydawnictwa SIGMA-NOT

 

Prenumeratorzy, którzy mają wykupioną prenumeratę u innego kolportera, mogą dokupić dostęp do Portalu w cenie 90 zł (netto) na rok, po przedstawieniu dowodu wpłaty na prenumeratę. Należy go przesłać do Zakładu Kolportażu wraz z zamówieniem na dostęp do Portalu Informacji Technicznej: mailem: kolportaz@sigma-not.pl lub faksem 22 891 13 74 

 

Informacja

Jeżeli zamawiana prenumerata, obejmuje numery na przełomie roku 2015/2016, to otrzymają Państwo dwie faktury. Jedna faktura na numery z 2015 roku, natomiast druga na numery z 2016 roku wg cennika na 2015 rok.

Formularze zamówienia na prenumeratę czasopism Wydawnictwa SIGMA-NOT dostępne są  na stronach poszczególnych tytułów, a formularz zbiorczy (umożliwiający zaprenumerowanie od razu kilku tytułów) – po kliknięciu w pole poniżej. 

·  FORMULARZ ZAMÓWIENIA - CZASOPISMA WYDAWNICTWA SIGMA-NOT

 

Prenumerata ciągła

Ta oferta, wprowadzona została z myślą o Państwa wygodzie, to tak zwana Prenumerata ciągła w wersji PLUS. Państwo zamawiacie nasze czasopisma tylko raz, a prenumerata przedłużana jest przez nas automatycznie z roku na rok, aż do momentu złożenia przez Państwa rezygnacji. Korzystając z tej oferty, nie musicie Państwo pamiętać pod koniec każdego roku o odnowieniu prenumeraty na rok następny, a ponadto Wydawnictwo SIGMA-NOT udzieli Państwu 10% bonifikaty na prenumerowane tytuły oraz na dostęp do Portalu Informacji Technicznej.

· FORMULARZ ZAMÓWIENIA Prenumeraty Ciągłej (plik .pdf)

 

Po jego wydrukowaniu, wypełnieniu i podpisaniu prosimy o przesłanie umowy (w dwóch egzemplarzach), do Zakładu Kolportażu Wydawnictwa SIGMA-NOT, ul. Ku Wiśle 7, 00-707 Warszawa.

 

Czasopisma innych wydawców można zaprenumerować w Zakładzie Kolportażu Wydawnictwa SIGMA-NOT w wariantach

· prenumerata roczna w wersji papierowej,

· prenumerata ulgowa – z rabatem wg cennika (przysługuje osobom fizycznym, należącym do stowarzyszeń naukowo-technicznych oraz studentom i uczniom szkół zawodowych.

· FORMULARZ ZAMÓWIENIA - CZASOPISMA INNYCH WYDAWCÓW

Wydawnictwo SIGMA-NOT proponuje Państwu usługi w zakresie publikacji reklam, ogłoszeń lub artykułów sponsorowanych na łamach wszystkich wydawanych przez siebie czasopism. Nie ograniczamy jednak naszych usług do jedynie papierowej formy. Oferujemy Państwu również możliwość emisji na naszym Portalu Informacji Technicznej www.sigma-not.pl oraz stronach redakcyjnych poszczególnych tytułów. Służymy pomocą edytorską przy tworzeniu materiałów promocyjnych.

Pozostajemy do Państwa dyspozycji i chętnie odpowiemy na wszystkie pytania.

KONTAKT:

Dział Reklamy i Marketingu
ul. Ratuszowa 11
00-950 Warszawa skr. poczt. 1004
tel./faks: 22 827 43 65 
e-mail: reklama@sigma-not.pl

Pliki do pobrania:

Druk zamówienia wraz z warunkami zamieszczania reklam.

Cennik ogłoszeń i reklam kolorowych oraz czarno-białych w czasopismach Wydawnictwa

Cennik e-reklam na stronach Portalu Informacji Technicznej

Warunki techniczne umieszczania e-reklamy na stronach Portalu Informacji Technicznej

Wydawnictwo SIGMA-NOT, należące do Federacji Stowarzyszeń Naukowo-Technicznych - Naczelnej Organizacji Technicznej, to największy polski wydawca prasy fachowej o ukierunkowaniu technicznym. Jako zorganizowana oficyna działa od 1949 r., a najstarszy wydawany tytuł - „Przegląd Techniczny” - liczy sobie 150 lat.

W portfolio Wydawnictwa SIGMA-NOT znajdują się obecnie 32 unikalne tytuły prasy fachowej. Czasopisma te działają na wielu płaszczyznach i są skierowane do wszystkich zainteresowanych tematami naukowo-technicznymi zarówno zawodowo, jak i czysto hobbystycznie, poszerzając ich kulturę techniczną. Czyta je miesięcznie ponad 200 tys. osób, które mogą w nich odnaleźć interesujące ich artykuły o nowinkach technicznych, najświeższych osiągnięciach naukowych, popularnych problemach w danej dziedzinie, a także analizy rynku, komentarze do bieżących wydarzeń gospodarczych oraz relacje z imprez i konferencji naukowo-technicznych.

Ofertę Wydawnictwa poszerzają publikacje książkowe; obecnie w sprzedaży jest pozycja książkowa „22 zadania służby BHP – standardy działania” autorstwa Lesława Zielińskiego oraz "ADR, REACH, CLP Niebezpieczne Chemikalia Poradnik" Bolesława Hancyka.

Poza czasopismami i książkami, nieprzerwanie od 1952 r. SIGMA-NOT wydaje również „Terminarz Technika” – wygodny kalendarz, zawierający - poza kalendarium - podstawowe informacje techniczne, świetnie znany już trzem pokoleniom polskich inżynierów.

Wszystkie artykuły opublikowane w czasopismach SIGMA-NOT począwszy od 2004 roku dostępne są także w wersji elektronicznej na Portalu Informacji Technicznej www.sigma-not.pl, który przeglądają Państwo w tej chwili. Każdy artykuł można kupić poprzez sms, e-płatności, lub posługując się tradycyjnym przelewem, a także w ramach dostępu do „Wirtualnej Czytelni”. Prenumeratorzy czasopism w wersji PLUS mogą korzystać za pośrednictwem „Wirtualnej Czytelni” z bazy artykułów zaprenumerowanego tytułu bez ograniczeń.

Wydawnictwo SIGMA-NOT ma w swoich strukturach Drukarnię oraz Zakład Kolportażu, które świadczą także usługi klientom zewnętrznym.

Zapraszamy do lektury i współpracy!

Wydawnictwo Czasopism i Książek Technicznych SIGMA-NOT Sp. z o.o.
ul. Ratuszowa 11 tel.: 22 818 09 18, 22 818 98 32
00-950 Warszawa, skr. poczt. 1004 e-mail: sekretariat@sigma-not.pl

Kontakt w sprawie zakupów internetowych - tel. 601318457, sigmanot@gmail.com

NIP: 524-030-35-01
Numer KRS: 0000069968
REGON: 001408973
Sąd Rejonowy dla m.st. Warszawy XIII Wydział Gospodarczy
Numer konta bankowego: Bank PKO BP 86 1020 1042 0000 8102 0010 2582
Numer konta bankowego dla prenumeraty: Bank PKO BP 24 1020 1026 0000 1002 0250 0577

Szanowni Państwo,
poniżej udostępniamy link zawartością archiwalnej strony czasopisma
Archiwalna strona www